Yave - cz.12

Kochani, jak rzekłam, tak będzie. Z długą i nudną zimą rozprawimy się szybko i krótko. Za to na słodko. Dzisiejszy wpis jest nasłodzony do obrzydzenia. Uprzedzam lojalnie wszystkich nie tolerujących nadmiaru słodyczy... Żeby mi potem nie było jojczenia, że ktoś nie lubi wątków miłosnych... W każdej mojej historyjce jest jakiś wątek miłosny, mniej lub bardziej wyrazisty. Dla jasności... dzisiaj jest wyrazisty. Dodatkowo okazuje się, że nie tylko ja mam marny tydzień. A nic nie robi tak dobrze na samopoczucie, jak serotonina. Dlatego dziś słodzić będziem i już.

poprzedni fragment

Rok pierwszy... Nammas... zima...

     I tak mijały dni, tygodnie, miesiące. Dziwne było to „małżeństwo”. Yave bez słowa skargi sprzątała błoto, naniesione przez nieuwagę na butach i składała porozrzucane niedbale ubrania. cierpliwie zmiatała sterty wiórów, którymi Uker zasypywał całą kuchnię, gdy heblował, strugał  i wygładzał kolejne części kołyski. Szorowała podłogi, stoły, postarała się też o nowe, owcze skóry i zastąpiła nimi te, nieco już wyliniałe, na łóżku Ukera. On zaś troszczył się o żonę, nie będąc natarczywym, okazywał życzliwość nie domagając się niczego w zamian. Zrzędził tylko, gdy w jego mniemaniu, ponad siły tyrała, czy to w domu, czy w oborze przy kozach i owcach. Sarkał, że nie szanuje się i nazbyt ciężko pracuje, nie zważając na swój stan.

     – Daję z siebie, co mogę dać – odpowiadała na wszelkie uwagi. – Nie broń mi.

     Nie bronił więc, niczego nie narzucał, choć wcale nie przestał marudzić i odganiać od co cięższych zajęć.

***

     Yave stała przy piecu, zajęta gotowaniem strawy. Uker, otrzepawszy wpierw starannie obuwie wszedł do izby. Uśmiechnięty do ucha do ucha odłożył to, co przyniósł ze sobą, na stół. Zbliżył się do kobiety, wyjął chochlę z jej dłoni i wsadził w garnek mówiąc:

     – Zostaw to i popatrz, kochana moja. Skończyłem właśnie. – Oznajmił zadowolony. – Zobacz jak wygląda.

     Poprowadził ją do stołu, na którym stała wykonana z delikatnego, białego drewna, pięknie ozdobiona snycerką, dziecięca kołyska.

     – I jak? Podoba ci się? – dopytywał się niecierpliwie.

     Wzruszenie ścisnęło jej gardło i nie mogła wydobyć słowa, więc tylko skinęła głową, przyciskając ręce do brzucha, wyraźnie już zaokrąglonego pod luźną suknią. Uker patrzył na nią z boku. W pewnej chwili podniósł dłoń i delikatnie pogładził wypukłaść.

     – Brzuszek ci urósł. – Uśmiechnął się ciepło. – Melta byłby dumny... – dodał cicho.

     Dopiero po chwili spostrzegł łzy, które wypełniły oczy Yave.

     Odwróciła się i uciekła do drugiej izby. Uker został sam, zakłopotany i zażenowany. Żałował, że bezmyślnie, trochę chyba wiedziony zazdrością, palnął słowo o Melcie. Z sypialni obok dobiegał szloch. Wszedł tam.
     Klęczała skulona w kącie i łkała. Bez słowa podniósł ją i posadził na skraju łóżka, sam siadając obok.

     – Wybacz mi, Yave, nie chciałem cię ranić... Ot, głupie słowa... Nie płacz proszę, bo serce mi pęknie... –      Przygarnął ją szczerze i mocno do siebie.

     Zarzuciła mu ramiona na szyję i zaczęła okrywać jego twarz pocałunkami.

     – To twoje dziecko, dla ciebie... To tobie je urodzę, tylko tobie – powtarzała. – Nigdy nie usłyszy ode mnie innego imienia ojca niż twoje... Tylko dla ciebie żyję... I kocham cię Ukerze, kocham cię...

     Nie mówił nic, ale nagłe szczęście rozsadzało mu serce, gdy ona tak tuliła się do niego z własnej woli. Odbierał jej pocałunki z radością. Jej usta smakowały jak najsłodsze owoce. Nie byłby się w stanie się teraz od niej oderwać choćby tego żądał rozsądek. Na szczęście nie żądał. Była jego żoną, kochał ją, a ona kochała jego. Czekał na nią długo, cierpliwie a teraz jego czekanie nagrodzono czułością, miłością i oddaniem. Nawet nie wiedział, kiedy znalazła się pod nim naga i rozpalona. On także był nagi i patrzył w jej oczy płomiennym, rozmiłowanym wzrokiem. Tak bardzo jej pragnął. Tęsknił po nocach samotny, gdy ona spała w izbie tuż obok.

     Przestraszyła ją jego gwałtowność i nerwowy pośpiech.

     – Ukerze, ale ja... Dziecko... – wyszeptała niepewnie.

     Tulił ją z czułością i drżąc z niecierpliwości jednocześnie. Całował tkliwie, by przełamać obawy i namiętnie, by wzniecić w niej żar.

     – Nie bój się, najdroższa... Tak bardzo cię pragnę, nie potrafię już czekać. Chcę być z tobą...

     I byli razem. Tak blisko, jak tylko mogą być kobieta i mężczyzna. I byli szczęśliwi. Oboje...

     Yave wtuliła się w męską, twardą pierś z błogim poczuciem bezpieczeństwa, pierwszy raz od wielu dni, miesięcy nawet. A teraz zastanawiała się, dlaczego była tak uparta i zwlekała tak długo. W głębi ducha znała przyczynę, ale w tej chwili nie chciała nawet o niej myśleć. W tej chwili leżała spełniona w ramionach szczęśliwego człowieka, który ją kochał i był jej mężem.

     – Wiesz Ukerze, naprawdę chciałabym, aby los okazał się łaskawy – powiedziała, obejmując go ramieniem – i pozwolił nam doczekać się dzieci z twojej krwi. Bardzo bym tego chciała.

     Przytulił ją mocniej.

     – A ja jestem wdzięczny losowi za to, co już mi podarował – mruknął. – Nie sądzę bym zasługiwał na więcej.

     Podniosła głowę i spojrzała zdumiona.

     – Jak możesz tak mówić? Jesteś wspaniałym człowiekiem i będziesz dobrym ojcem dla każdego dziecka.

     – Na pewno będę się starał, takim być.  Dla niego... – pieszczotliwie gładził zaokrąglony brzuszek Yave – tak jak ty będziesz najlepszą matką... – podniósł lekko głowę i ucałował jej usta – i piękną...

     Na nogi poderwał ich dopiero swąd przypalającego się obiadu, który pozostał bez dozoru na piecu. Kuchenna izba pełna była dymu. Trzeba było pootwierać drzwi i małe okienka, by wywietrzyć pomieszczenie.

     – O mały włos, a zostalibyśmy bez dachu nad głową, a nasz syn bez kołyski. – Śmiał się Uker, podczas gdy Yave pracowicie wyganiała ścierką dym z kuchni.

     – Kołyska miała więcej szczęścia od nas bo ocalała, ale my będziemy chyba dzisiaj pościć – Przysiadła zmartwiona na ławie. – Ja się chyba nigdy nie nauczę... – westchnęła ciężko.

     – Nie rozpaczaj, miła moja. Radzisz sobie ze wszystkim doskonale. Nie ruszaj się stąd, przyniosę trochę jajek i nie ma mowy o poście.

     – Jajka są w komorze. Rano zbierałam.

     – A nie mówiłem, że jesteś doskonała? – Uśmiechnął się szeroko i pomaszerował po zaopatrzenie.

     Wieczorem znów była jego i zasnęła spokojnie, wtulona w jego ramiona. A on obok niej.
     Od tego dnia, każdą już noc spędzał sypialni, która wreszcie stała się małżeńską nie tylko z nazwy.

następny fragment

I tym optymistycznym akcentem zimę zaczęliśmy i zakończymy na nim. Zapewniam ze swojej pozycji naczelnej bozi w tej historii, że do wiosny nic już się ciekawszego nie zdarzyło. Czym sobie wypełniali wieczory nie trudno sobie wyobrazić, biorąc pod uwagę brak telewizji, internetu i ogólnie prądu. Poza tym świece trzeba oszczędzać, bo drogie, a kaganki kopcą i też nie należy nadużywać. Zaś po ciemku to i tak niewiele było widać więc, epickich opisów długich zimowych wieczorów nie będzie. Wiem, że troszkę krótko wyszło, na następny raz obiecuję poprawę ;).

I jeszcze poglądowo... Kołyska wystrugana przez Ukera, mogłaby wyglądać np. tak:

Nie wiem, jak Wam, ale mnie się podoba. Sama bym się w takiej chętnie pobujała :D.