Yave - cz.11

No, dobra... To był bardziej żart, niż zagadka i zdziwiłabym się, gdyby ktoś nie wpadł od razu na właściwą odpowiedź ;).

Mnie, jak piszę te moje opowiastki, zdają się one potwornie przewidywalne, wręcz boleśnie przewidywalne. Pewnie dlatego, że pisząc, z reguły mam historię już poukładaną w głowie i tylko ją przenoszę z pamięci na inny nośnik.
Z drugiej strony w relacjach międzyludzkich naprawdę trudno o totalną nieprzewidywalność. Ilość interakcji jest w naturalny sposób ograniczona, można próbować różnych kombinacji, owszem, ale i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi: ja wiedziałem, że tak właśnie będzie. Dlatego sama siebie próbuję czasem zaskoczyć, jakimś niespodziewanym zwrotem akcji. Jeśli przy tym udaje mi się sprawić niespodziankę czytającym, to jest super. Moim zdaniem na tym etapie w tej akurat opowieści jest baaardzo przewidywalnie, ze struganiem kołyski na czele. No, bo co innego mógłby chłopina strugać, żeby sprawić radość przyszłej mamie i równocześnie okazać, że w pełni akceptuje sytuację? Mógłby jeszcze ewentualnie strugać pal dla Melty i z czystej złośliwości ładnie go przyozdobić przed wbiciem mu go w tyłek :P

Mimo obecnej przewidywalności liczę, że jeszcze uda mi się zaskoczyć jakąś akcją, choć raczej nie w tym fragmencie :)
A i ostatni dzień żeby oddać głos w ankiecie tu z boczku :D

poprzedni fragment

     – Kołyska – usta mężczyzny rozciągnęły się w uśmiechu od ucha do ucha – zima długa, do wiosny, nim się maleństwo urodzi akurat skończę.

     Yave zaczerwieniła się jak rak.

     – Tak, pewnie tak – burknęła i odłożyła deseczkę na stół.

     Uker zupełnie nie zwrócił uwagi na jej zażenowanie. Złapał ją za rękę i pociągnął w kierunku drzwi w głębi.

     – Chodź mam jeszcze coś – mówił wyraźnie podekscytowany – to nieduży dom, ale jest tu jeszcze jedna izba. Do tej pory mieszkałem sam i nie używałem jej, teraz trochę uprzątnąłem i odnowiłem, sama zobacz.

     Wprowadził ją do drugiego pomieszczenia.

     Cóż, nieduży dom z dwiema izbami i tak był większy od rodzinnej chaty Yave. Pokój, w którym się znalazła, był przestronniejszy niż kuchnia. Być może wydał się takim, ze względu na to, że było w nim znacznie mniej sprzętów. Tylna ściana glinianego, kuchennego pieca ogrzewała to pomieszczenie zimą, teraz ładnie pobielona wapnem. I w przeciwieństwie do kuchni, tu panował idealny porządek.
     Dwa malutkie okienka wpuszczały odrobinę światła. W kącie stały obok siebie dwie, malowane skrzynie, okute żelazem na rogach, a pod szczytową ścianą, na wprost wejścia, szerokie łóżko. Nie było na nim pościeli, jedynie siennik wypełniony świeżym, tegorocznym sianem, obciągnięty czystym, lnianym płótnem. Na zamiecionej i wyszorowanej podłodze rzucono kilka zwierzęcych skór. Pod jednym z okien stało krzesło z wysokim oparciem i poręczami.

     – W skrzyniach można trzymać ubrania i różne inne rzeczy. Kiedyś postaram się o jakąś szafę z półkami, albo i sam zrobię. Na razie to musi nam starczyć – mówił, objaśniając. – Pościeli jeszcze nie mam – z zakłopotaniem przegarnął palcami włosy – ale popytam w osadzie i kupię...

     – Nie musisz – wykrztusiła Yave – matka da nam pościel...

     – A to dobrze – odetchnął z ulgą i zatrzymał spojrzenie na jej twarzy.

     Nie odrywała szeroko otwartych, dałby głowę, że przestraszonych, oczu od... małżeńskiego łoża. Uśmiechnął się pod nosem.

     – Wyglądasz, jakbyś się bała, że mógłbym w nim spać razem z tobą.

     – Słucham? – Ocknęła, się przenosząc na niego wzrok.

     – Ech, nic, nic... – westchnął. – Chodź, przymierzę to ubranie.

     Wrócili więc do kuchni. Uker zebrał ze stołu kawałki drewna, które w przyszłości miały stać się kołyską i odłożył na ławę pod oknem. Potem, ramieniem, zgrabnie zgarnął z blatu wióry na podłogę,  na co Yave uniosła tylko brwi i westchnęła cichutko.

     – Nie przejmuj się – rozśmiał się, widząc jej minę – nim tu nastaniesz uprzątnę ten śmietnik.

     Westchnęła ponownie.

     – Ze sprzątaniem sobie radzę. Tylko z gotowaniem mam kłopoty.

     – Od lat sam sobie gotuję. Poradzimy jakoś – pogładził dziewczynę po policzku – ty nauczysz mnie porządku, ja ciebie gotować. – Uśmiechnął się łagodnie. – Zobaczysz Yave, nie będzie ci ze mną źle...

     Spuściła wzrok, czując napływające do oczu zdradliwe łzy. Nie chciała się rozpłakać i miała bolesną świadomość dobrych intencji stojącego obok mężczyzny. Sama tak niewiele mogła mu zaoferować i zrobiło się jej z tego powodu przykro.

     Nie chciał doprowadzić jej do łez i cofnął dłoń. Zabrał koszyk z odzieżą.

     – Przebiorę się, poczekaj chwilkę... – I znikł w drugiej izbie, a Yave została sama, zyskując chwilę na opanowanie rozżalenia.

     Ubranie leżało prawie idealnie. Trzeba było jedynie odrobinę skrócić rękawy i gotowe. Uker wymógł na narzeczonej, by została na posiłku, obiecując później odprowadzić ją do domu. Kiedy on zajął się gotowaniem, ona znalazła miotłę i zabrała się za porządki.

     – Zostaw, sam to zrobię później. Zmęczysz się i...

     – Nic mi nie będzie – ucięła utyskiwania i dokończyła zajęcie, mimo dezaprobaty mężczyzny.

     Potem, gdy jedli razem, obserwował ją dyskretnie. Była uparta i potrafiła postawić na swoim, to już zauważył. Ale nie uszło także uwadze, że w jego obecności była skrępowana i spięta. Bała się. Bała się ich wspólnego życia i Uker zdawał sobie z tego sprawę.

     – Cieszę się, że tu będziesz, Yave. Dom potrzebuje kobiety, bez niej jest martwy. Ten jest martwy od lat, odkąd umarła moja matka. Kiedy ty tu zamieszkasz, powróci do życia.

     – Jesteś Barthem, Ukerze, nie Aurą. Jak tu trafiłeś? – zapytała nagle.

     – No, jestem Barthem, ale urodziłem się tutaj, w Nammas. Moja matka była brzemienna, gdy ją uprowadzono. Tu się wychowałem, dorosłem. Dawniej, nim nastał pokój i ja wyprawiałem się z Bottą za      Graniczną Rzekę, po łupy i niewolników. Dostałem ten dom i gospodarstwo. Bardziej jestem Aurą niż Barthem, nawet jeśli wyglądam jak Barth.

     – Dlaczego dotąd nie wziąłeś sobie żony? Przecież...

     – Yave... bo... – pokręcił głową, zastanawiając się co ma odpowiedzieć.

     – Nie mów – wycofała się. – Nie powinnam pytać, wybacz.

     – Nie... – zacisnął palce na jej dłoni – masz prawo pytać. Mamy przecież być mężem i żoną. Pytaj, o co chcesz...

     Nie zadała ponownie tego samego pytania. Zabrała rękę, wstała i zaczęła zbierać talerze, ale Uker odebrał jej naczynia i zmusił, by usiadła obok niego.

     – Powinnaś wiedzieć... Powiem ci. Gdy byłem młodszy... Jak człowiek jest młody, nie myśli o ożenku, nieustannie zdaje mu się, że ma na to czas, a później... Pamiętasz, jakieś dziesięć lat temu ludzie chorowali, wielu... Wielu umarło... Niektórzy dali radę, chorobie...

     – Pamiętam. Byłam wtedy mała, my też chorowaliśmy, Gedor i ja... i tata. Tata wtedy umarł...

     – Tak... Wbrew wszystkiemu, dzieci o wiele lepiej radziły sobie z tą chorobą niż dorośli... Ja także wtedy chorowałem... Wyzdrowiałem. Choroba jednak zostawiła ślad, Yave. Nie będę miał własnych dzieci. Nigdy. Ale twoje wychowam – dorzucił pośpiesznie – jak własne. I pokocham. Obiecuję.

     Milczała zaskoczona. Nie spodziewała się takiej informacji i nie bardzo wiedziała, jak powinna na nią zareagować. Czy to znaczyło, że on...? Wątpliwości rozwiał sam Uker, mówiąc dalej:

     – Nie jestem ułomny... jako mężczyzna. Tylko niepłodny, Yave.

     – Ale ze mną, żenisz się z litości, prawda?

     – To wielkie uproszczenie tak powiedzieć, ale tak – wyznał szczerze. – Choć to jedynie część prawdy.

     Odwróciła wzrok zawstydzona i zła na siebie, że w ogóle zadała to pytanie. Czego niby się spodziewała?

     – Wolałabyś bym łgał, twierdząc, że zakochałem się w tobie tam, w lesie? – Kciuk delikatnie gładził jej dłoń, którą trzymał na swoich kolanach. – Pomyśl jednak, czy moja litość naprawdę jest ci wstrętna? Poza tym nie ukrywam, że mi się podobasz. Nie zaproponowałbym małżeństwa kobiecie, która budziłaby we mnie odrazę. I mam nadzieję, że ja w tobie jej nie budzę. Że kiedyś będziesz moja, tak naprawdę.

     Zaczerwieniła się gwałtownie na te słowa.

     – Będę twoja, Ukerze, za kilka dni...

     – Za tydzień, będziesz moją żoną – stwierdził – ale to nie znaczy, że będziesz moja. Chciałbym, żebyś się tego nie bała. Nie będę cię do niczego przymuszał. Liczę jedynie, że z czasem zapomnisz o tamtym i pokochasz mnie, a ja ciebie. Byłbym szczęśliwy, gdyby tak się stało.

     Uczciwość i szczerość z jaką z nią rozmawiał, wzbudziły poczucie winy. Zasługiwał na uczciwość i szczerość z jej strony w takim samym stopniu, w jakim sam względem niej był uczciwy i szczery.

     – Ukerze... powinnam ci powiedzieć...

     – Nic nie musisz mówić – położył jej palce na ustach – nigdy nie będę cię pytał. Zbłądziłaś, nie ty pierwsza i nie ostatnia. Ale nie jesteś zła i nie zasługujesz, by wytykano cię palcami. I to też jeden z powodów, dla których się z tobą żenię.

     Spojrzała mu w twarz, zbierając w sobie odwagę.

     – Chcę żebyś wiedział. Noszę dziecko Melty, syna Aruta, naczelnika.

     Przez długą chwilę milczał, uważnie się jej przyglądając.

     – Chyba cię rozumiem – powiedział wreszcie.

     – Hańba Melty, dotknie także jego ojca. Nie chcę tego...

     – Rozumiem, Yave, lecz nie jestem przekonany, że słusznie się upierasz skrywać prawdę.

     – Naczelnik to dobry człowiek...

     – Właśnie. I z pewnością przywołałby do porządku swojego syna. A na pewno przyjął ciebie i swojego wnuka...

     – Ale ja nie chcę ich łaski! Ani Aruta, ani Melty! Niech zostanie, jak jest. Będę twoją żoną i pokocham cię, przyrzekam.

 ***

     Tydzień później, po obrzędowych zaślubinach i weselnej uczcie, Uker wiózł młodą żonę do swego domu. Yave siedziała przy nim cicha, z dłońmi splecionymi na kolanach i gardłem zdławionym niepewnością.

     Gdy dotarli na miejsce, późnym wieczorem, jej nakazał wejść do izby, sam zajął się mułem i wstawieniem wozu z rzeczami Yave pod dach, bo zanosiło się na deszcz. Rozpakuje się to wszystko następnego dnia.

Dziś było już późno i oboje, zarówno Yave jak i on sam, byli zmęczeni.

     Czekając na męża, dziewczyna pozapalała kaganki w pierwszej izbie, zdjęła płaszcz i przysiadła na ławie pod oknem. Powiodła wzrokiem po pomieszczeniu. To miał być teraz jej dom. Uker dotrzymał słowa. Nie było ani śladu bałaganu sprzed tygodnia. Podłogę wyszorowano i dookoła panował idealny porządek.
     Zamyśliła się. Pani, żona, gospodyni... Życie z uporem podąża utartymi szlakami, nie pozwalając oglądać się za siebie. Gdy zaczynało się lato, nie przyszłoby jej do głowy, że tak wyglądać będzie jesień. Wtedy była młoda, ufna i pełna radości. Dziś nadal pozostawała młoda, lecz ufność i radość uleciały z letnim słońcem. Zabrał je ze sobą Melta...

     Westchnęła głęboko, spoglądając w ciemność za okienkiem.

     – O czym tak rozmyślasz?

     Uker wszedł właśnie do izby. Uśmiechnęła się.

     – Ot, tak… O tym wszystkim, co zdarzyło się ostatnio i o tym, że życie bywa takie nieprzewidywalne i przewidywalnie zarazem.

     Rozpalił ogień na palenisku, potem usiadł obok Yave, ogarniając ją ramieniem.

     – Nic się nie martw, moja żonko. Dobrze ci tu będzie, zobaczysz.

     – Wiem, Ukerze, wiem tylko... Żal z serca nie tak łatwo wygnać... i miłość bezmyślną.

     – Nie mów, że miłość bezmyślna. Szczera była, choć może naiwna.

     – Ale boli, kiedy za tę szczerą odpłacono kłamliwą.

     – Raczej nieodpowiedzialną. Ty jesteś rozgoryczona, to zrozumiałe. Widzisz, młodzi mężczyźni szukają przygód i naiwnych dziewcząt. Nie myślą o tym, że krzywdzą. Rozum przychodzi z wiekiem. Zresztą sama mówiłaś, on nie zna prawdy.

     Yave objęła męża ramionami i przytuliła się do niego z ufnością.

     – Ty mnie nie zawiedziesz, prawda?

     – Nigdy... – Wsunął palce pod brodę i lekko uniósł jej twarz.

     Do tej pory pocałował ją jedynie dwa razy, przy zaślubinach i w czasie uczty weselnej, spełniając żądanie biesiadników. Teraz całował delikatnie, ostrożnie.

     W niej te czułe pocałunki wywoływały bolesne, wciąż żywe wspomnienie pieszczoty innych ust. W nim roznieciły tęsknotę, by wziąć ją w ramiona i tulić wargi do warg żarliwie i gorąco. Byli sami, w swoim domu, mógłby to uczynić. Yave była jego żoną i miał prawo oczekiwać wzajemności z jej strony. Ale w jej sercu wciąż jeszcze drgała rozpacz, wciąż nie należało ono do Ukera. Nie była w stanie ukryć rezerwy. On zaś przypomniał sobie, że przecież obiecywał być cierpliwy.

     Choć spodziewał się takiej reakcji z jej strony, wbrew woli i rozsądkowi poczuł ukłucie rozczarowania. Nie gniew, raczej żal i zawód. Podniósł głowę i popatrzył na swoją żonę ze smutkiem.

     – Wybacz mi – szepnęła, wbijając wzrok w podłogę.

     – Nie, Yave, ja rozumiem. Jeszcze nie czas. Powiedziałem ci, będę czekał. – Przytulił ją tylko, by okazać, że rzeczywiście nie żywi urazy.
     Mimo to Yave czuła się jak oszust i żadne słowa, ani życzliwe gesty nie mogły tego zmienić.

     Delikatnie odsunął ją od siebie.

     – Idź odpocząć Yave, zmęczona jesteś. – Zmusił się do uśmiechu. – Nie będę cię niepokoił.

     – Ukerze, ja...

     – Nie, nic nie mów. Nie teraz. Tamtą izbę przygotowałem dla ciebie. Sam będę spał tutaj, w kuchni, jak zawsze. Idź już. – Wstał i wyszedł na zewnątrz.

     Dopiero teraz dostrzegła wciąż stojące w ciemnym kącie łóżko, na którym sypiał do tej pory. Pozostawiona sama sobie, chcąc nie chcąc udała się do drugiej izby, jak jej nakazano. Potem, już leżąc w ciemnościach, po cichutku, długo łkała w poduszkę nim wreszcie ogarnął ją sen.

następny fragment

I tym sposobem dobrnęliśmy do końca lata. Było długie, gorące, burzliwe i efektowne, żeby nie rzec efektywne. Teraz przed nami zima. Zima, jak to zima, długa i nudna. I że nudna, to my raczej się z nią długo męczyć nie będziemy. Myślę, że jak dobrze pójdzie, uda się ją załatwić na jeden, najwyżej dwa wrzuty. Byle do wiosny... :D