Jesienny nokturn cz.7

Ponieważ ciągle są wakacje to bez rutyny, a z doskoku... ;)

Piszę w dziwnym edytorze, który nie do końca ogarniam i dlatego wpis jest troszkę, hm... dziwny. Szczególnie jeśli spojrzeć na myślniki. Gdyby poza nimi ktoś jeszcze wypatrzył coś "dziwnego", to dajcie znać w komentarzu, naniosę poprawki.
Myślę, że wakacyjnego lajta będzie jeszcze jedna część i dobijemy z nim do endu ;)

poprzedni fragment

Warszawa cztery tygodnie wcześniej

W środku nocy dworzec świecił pustką. Niewiele osób decydowało się na podróż o tak nietypowej porze, chyba że wymuszały ją okoliczności.

Wysoki, szczupły mężczyzna stał na peronie i obserwował nielicznych wysiadających podróżnych, wyraźnie szukając kogoś wzrokiem.

Zauważył Adę, gdy tylko wytaszczyła z wagonu swoje dwie walizy. Szybkim krokiem ruszył w jej kierunku. Ona też go zauważyła. Stanęła i z daleka uśmiechnęła się niepewnie. Odpowiedział uśmiechem, a chwilę później miażdżył ją w uścisku jak w imadle.

− Tobie to powinno się spuścić porządne lanie, dziewczyno – powiedział śmiertelnie poważnym tonem.

− Przepraszam, nie powinnam zawracać...

− Cicho! – przerwał jej. – Już ja ci dam „nie powinnam”! Tyle czasu milczeć jak grób?! Co ty sobie myślałaś? Zamartwiałem się, zachodziłem w głowę, co się stało. Zniknęłaś bez słowa. Nic nie zostawiłaś. Na stancji nie znali twojego adresu, o telefonie nie wspominając. No, nie patrz tak na mnie. Właśnie tak, byłem tam i pytałem. I twoich koleżanek z roku, a one też nic nie wiedziały. Tylko że nagle rzuciłaś studia. Żeby nawet telefonu nie zostawić?! – Beształ ją bez miłosierdzia.

− Maciek! – Wpadła mu w słowo, gdy zamknął się na chwilkę dla zaczerpnięcia tchu. – Ja nie mam komórki, przecież wiesz.

− Skądś jednak w końcu zadzwoniłaś.

− Tak, z automatu na dworcu.

KONKURS

Kochani, urlop urlopem, a dziać się coś musi, bo jak się nie dzieje to wiadomo, robi się nudno. Oto przed nami "Wakacje Grozy", a zatem mam nadzieję, będzie się działo... 

"Wakacje Grozy" to hasło przewodnie konkursu literackiego, organizowanego przez ekipę z portalu literackiego extrastory.pl.

W imieniu administracji i własnym też, zapraszamy osoby, które piszą i takie, które dopiero z pisaniem chcą się zmierzyć i tych, którzy w pisaniu znajdą sposób na wakacyjną nudę. 

Dla zwycięzców są przewidziane nagrody książkowe.

Szczegółowe informacje dotyczące regulaminu konkursu i nagród

TUTAJ

PS. z dnia 24.07.2014 - wszystkie plany dotyczące śledzenia na bieżąco, co w sieci piszczy, nadrabiania zaległości w tekstach, korekt i innych takich, zdechły wraz ze sprzętem.
Korzystam jedynie grzecznościowo ze sprzętu nieswojego i w ograniczonym zakresie, więc niestety dopiero po urlopie będę mogła się wziąć za cokolwiek, a póki co marazm, przestój, posucha...
Niemniej udanych wakacji wszystkim życzę ;)

Naczynie

Kolejny tekścik-ćwiczenie z serii Skojarzenia. Tym razem "kojarzyliśmy" do tego gifa:

Naczynie

     Ciężki jest żywot dżina. Nie wierzycie, ale ja wiem, co mówię...

     Znów nabito mnie w butelkę... Który to już raz? Nie wiem, od dawna nie liczę. Za to za każdym razem obiecuję sobie, że to po raz ostatni dałem się podstępnie podejść... I za każdym razem znajduje się jakiś wredny typek, któremu udaje się mnie przechytrzyć.

     Oto wdzięczność jaką otrzymuję za spełnienie trzech życzeń. Okrutny świat, a ludzie na nim jeszcze gorsi. Nikomu nie przejdzie przez myśl pochylić się nad moim ciężkim losem. Z powodu ogólnie panującej znieczulicy nieustannie cierpię, tkwiąc w słojach, butelkach i innych skorupach.

Urlopujemy się...

     Znów mała reorganizacja... Tym razem do remontu poszedł dział "Aktualności". Od dziś będą się tam wyświetlać wpisy oznaczone taką właśnie etykietką - "aktualności". I tak oto przechodzimy do wpisu inauguracyjnego, nowy dział ze starą nazwą...

     Sezon urlopowo-wyjazdowy w pełni tak i na mnie padło. Zakładam domową nieobecność mniej więcej do połowy sierpnia. Na bloga pewnie będę zaglądać, natomiast nie jestem w stanie obiecać dodawania wpisów w tym okresie. Więc jeśli też wyjeżdżacie i nie planujecie biegać po sieci, to przynajmniej u mnie raczej wiele do nadrobienia nie będziecie mieli.
     Na piątek, na pożegnanie planuję krótki tekścik pisany jako ćwiczenie warsztatowe z serii "Skojarzenia", a skoro zaplanowany to oczywiście ukaże się w południe ;).

Wakacyjnie, o... Heh... co by tu... Pomarzyć zawsze fajnie ;)

Do poczytania za jakiś czas i wszystkim udanego letniego wypoczynku, nawet jeśli to są tylko chwilki łapane weekendy... Wypoczynku oczywiście z książką...

Jesienny nokturn cz.6

Jeszcze jeden kawałek przed wyjazdem, a potem kochani życzę wszystkim udanych urlopów :)

Literówki tym razem łowiłam sama, więc... Cóż, może nie będzie tak źle...

poprzedni fragment

David wymógł na Adzie obietnicę, że nie ruszy się z Krymanowa do końca przyszłego tygodnia. Rozważy pod jego nieobecność wszystkie za i przeciw złożonej propozycji. Gdy on przyjedzie, w piątek, powie mu co zdecydowała.

Wyjechał w niedzielę, najpóźniej jak się dało. Musiał rankiem być w Gdańsku. Ada trochę niepokoiła się, że będzie jechał w nocy, ale zapewniał, że nocne podróżowanie nie jest dla niego żadną nowością i nie powinna się martwić. Obiecał solennie nie zasnąć za kierownicą i zadzwonić natychmiast, gdy dotrze na miejsce, bez względu na porę.

Kiepsko spała z niedzieli na poniedziałek, nieustannie się budząc w oczekiwaniu na telefon. Rozważała nawet możliwość uszykowania sobie legowiska w holu, by mieć aparat pod ręką i przeklinała w duchu swoją niechęć do posiadania komórki.

Dźwięk połączenia wyrwał ją z kolejnej niespokojnej drzemki. Wyskoczyła z łóżka i tak jak stała, boso, w piżamie, przeskakując po dwa stopnie, zbiegła na dół.

– Tak? – wydyszała w słuchawkę całkowicie już rozbudzona.

– Spałaś w ogóle? Sądziłem, że trochę będę musiał poczekać nim cię dobudzę...

Po bezsennej nocy spędzonej za kierownicą, głos miał lekko schrypnięty, ale na jego dźwięk napięcie w jakim trwała Ada przez ostatnie godziny nagle ją opuściło.

Odetchnęła z ulgą.

– Kiepsko spałam. Wiesz... Czekałam na telefon.

– Więc jednak troszkę martwisz się o mnie. – Niemal słyszała jego uśmiech w słuchawce.

– Nie wyobrażaj sobie zbyt wiele – usiłowała nadać głosowi protekcjonalny ton, ale kiepsko jej wyszło, zbyt ucieszył ją fakt, że cały i zdrów dotarł do celu podróży. – Ale tak, troszkę się martwiłam – przyznała się ostatecznie. – Troszkę – dorzuciła z naciskiem.

– Cóż, jeśli „troszkę” oznacza dla ciebie bezsenną noc, to co robisz, gdy martwisz się naprawdę?

Jesienny nokturn cz.5 (18+)

Temperatura dostosowana odpowiednio do tej za oknem czyli... duszno i gorąco ;). Kto czekał, to się doczekał. Kto żywił nadzieję, mam nadzieję, że dziś się nasłodzi ;) Kto nie ma dowodu osobistego w garści (własnego oczywiście) - wynocha :P

I dzisiaj, tak przy niedzieli, wpis troszkę wcześniej :)

poprzedni fragment

– Zapiekanka prawie gotowa. – Zamknęła piekarnik i ustawiła czasomierz. – Mamy pół godziny.

– Pół godziny na co? – zapytał wyrwany znienacka ze świata własnej wyobraźni.

– Na obejrzenie domu – wywróciła oczyma. – A myślałeś, że na co? – zerknęła na niego podejrzliwie.

– Eee... Nic nie myślałem – skłamał i ku swemu ogromnemu niezadowoleniu poczuł, jak na policzki wypełza zdradliwy rumieniec. – Zupełnie nic.

Ponieważ nie golił się od wczoraj miał nadzieje, że nie zauważyła jego zażenowania.

Kolację jedli, prawie nie rozmawiając. Umysł Davida intensywnie poszukiwał sposobu na zatrzymanie Adriany w tym domu. Przynajmniej na jakiś czas. Choć kilka tygodni, albo do końca roku... Mógłby ją wtedy widywać, na przykład w weekendy, może nawet częściej. Praca i tak wymagała przebywania w kraju. Przyjeżdżałby do Krymanowa i spędzaliby wspólnie czas. Z radością zapewniłby jej wszystko, czego potrzebuje. Nawet umożliwiłby powrót na wymarzone studia. Wszystko, żeby tylko chciała być obecna w jego życiu.

Z drugiej strony, zdawał sobie sprawę, że szanse by Ada zgodziła na taki układ są żadne. Mimo, że nie domagałby się od niej niczego w zamian, a może właśnie dlatego, że nie chciał stawiać żadnych warunków, uznałaby to za podstęp.

Ale pracę, tak czy inaczej, mógłby jej zaproponować. Dziewczyna przecież i tak musi jakąś znaleźć.

Jesienny nokturn cz.4

Dzisiaj wybierzemy się z Adą i Davidem na króciutką wycieczkę. Myślę, że to odrobinę przybliży miejsca i ułatwi odnalezienie się na mapie, aczkolwiek margines dla wyobraźni pozostawiam tak duży, jak duży jest region, o którym wspominam w tekście ;).

poprzedni fragment

– Rany boskie, daleko jeszcze? Maszerujemy już chyba z godzinę – jęknął David, dysząc jak parowóz.

– Mówiłam: dwie godziny marszu. Poza tym, to tobie zachciało się zwiedzać okolicę, więc mi tu teraz nie jęcz.

– Sądziłem, że to marsz po normalnym, utartym szlaku, a nie po dzikich wertepach.

– Szosą byłoby znacznie dalej. My idziemy na skróty. I nie gadaj tyle, dostaniesz zadyszki.

– Już mam – sapnął.

Spojrzała na niego z dezaprobatą i stwierdziła:

– Tym bardziej nie gadaj, bo teraz mamy pod górkę. – Wskazała stromą jak klif, pooraną erozją wapienną skalną ścianę.

Zrezygnowany tylko ciężko westchnął.

Kiedy wreszcie stanęli na szczycie zamkowego wzgórza mijało południe. Słońce stało w zenicie, choć o tej porze roku ów zenit nie znajdował się zbyt wysoko. Zaczął wiać dość zimny, porywisty wiatr, a niebo dotąd czyste zaczęło się chmurzyć.

– Wiedziałem, że w tym skrócie tkwi jakiś podstęp – mruknął, spoglądając na wijącą się po zboczu wygodną, szeroką ścieżkę, po której dałoby się spokojnie jechać autem.

Ada uniosła brwi.

– Niby jaki?

– Liczyłaś, że mnie wykończysz, przestanie mi się podobać okolica i więcej nie będę chciał tu wracać. Muszę cię zmartwić, ja lubię stare zamki.

Skwitowała oświadczenie wzruszeniem ramion.

Jesienny nokturn cz.3

No, to dajemy dalej z koksem... Przyznam się szczerze, że mnie samą trochę zaskakuje tempo w jakim się wszystko posuwa... Ale tak właśnie ma być. Bywa, że życie zaskakuje znienacka wymachując przed nosem jedyną niepowtarzalną okazją i albo mamy odwagę ją złapać i nie wypuszczać z rąk, albo się wahamy i tracimy coś bezpowrotnie. Co zrobią moi bohaterowie? Którą opcję wybiorą? Ostrożność, rozwaga i rozsądek, czy instynkt i spontan? Na dwoje babka wróżyła... Zapraszam :)

poprzedni fragment

– Dzień dobry, Jonasz Turczyk, tutejszy stajenny,  prawda? – Odezwał się pierwszy. – Jestem David Ferbs.

 Zbliżył się do starszego mężczyzny z wyciągniętą na powitanie ręką. Jonasz znów postawił taczkę i lekko zażenowany otarł spracowaną dłoń o koszulę nim podał ją Davidowi.

– Tak, panie Ferbs, to ja, dzień dobry – powiedział, odpowiadając uściskiem na mocny i szczery uścisk Ferbsa.

– Zapowiada się ładny dzień. – David zerknął na bezchmurne niebo.

– Taa, ranki już chłodne, w nocy przymrozki, ale za dnia jeszcze słoneczko grzeje. Dzisiaj też pewnie będzie ciepło.

– Uhm... idealna pogoda na długi spacer... – mruknął, wzrokiem śledząc Adę mocującą się z dawno nieużywanymi wrotami do garażu.

Musiały być spaczone, bo miała poważne problemy z ich otwarciem.

– Przepraszam Jonaszu, ktoś chyba potrzebuje pomocy...

Stajenny podążył za wzrokiem Davida i uśmiechnął się wyrozumiale.

– Jasne – stwierdził. – Miłego dnia, panie Ferbs.

David uniósł tylko dłoń w pozdrowieniu, maszerując już w kierunku Adriany, która z narastającą furią szamotała się z garażowymi drzwiami.