Rąbek tajemnicy i prolog...

     Uchylę rąbka tajemnicy...

     Botta ma swój własny epizod w „Dzikich łabędziach”, Uker wprawdzie epizodu nie ma, ale gdzieś tam się pojawia w roli statysty, a... ojciec Melty, Arut też ma swoją własną opowieść ;). Ale tekstów z „Dzikich łabędzi” postanowiłam nie mieszać, żeby się nam kogel-mogel nie zrobił. Z nimi polecimy po kolei, czyli że następny z tego cyklu dopiero, jak skończymy „Yave”. Dzisiejsza niespodzianka to zupełnie inna para kaloszy.

     Rzecz się zwie „Księżyc i miecz” i to był taki wielki i megaambitny projekt rozpisany na prolog, 16 przyzwoicie rozbudowanych rozdziałów, kilka wątków, kilka lokacji i ogólnie bla bla... No, był i tylko „i” z tych planów zostało + konspekt i trochę spisanego tekstu. Postanowiłam ruszyć to, zdmuchnąć kurz, pacnąć trochę szpachli farby i połatać dziury (jak zwykle zresztą). Uznałam jednak, że skoro SW dało radę ogarnąć to i z KiM poradzę ;).

     Początkowe rozdziały są napisane. Dwa chyba nawet w całości, wymagają jedynie drobnych poprawek. W ferworze walki, kiedy jeszcze hulałam z tym tekstem, wątki poboczne mi się odrobinę zanadto rozrosły, szczególnie jeden, który raczej w obecnej formie do całości nie trafi, ale od czego mamy w końcu bloga ;).

     Dziś prolog... Będę pewnie przeplatać fragmenty „Yave” z tym tekstem i być może jeszcze z innym, ale zobaczymy. Mnie taka przeplatanka pozwoliłaby nie „przesycić się” jedną historią, a w razie jakiegoś zastoju umysłowo-twórczego w jednej z nich, moglibyśmy się raczyć kawałkami pozostałych.

     Praktyka uczy, że blogi nie lubią przestojów i dni, które nie obradzają wpisami. Mimo to od jakiegoś już czasu planuję sobie, że troszeczkę zwolnię tempo i notki będę dodawać rzadziej, tak ze dwa, trzy razy na tydzień. Ale każdego dnia, w którym nic się nie pojawia, a ja widzę na liczniku wejścia osób, które wpadają zerknąć, co nowego, mam wyrzuty sumienia, że nic nowego... Zatem póki mam z czego czerpać, wolne od wpisów będą na pewno weekendy. W inne dni będę się starała coś wrzucać, choć przerwa może się zdarzyć, bo wiadomo, nie samym blogiem się żyje (w każdym razie nie powinno się żyć nim samym). Dlaczego w weekendy nie? Bo kochaniu moi, wiosna za oknem... lato się zbliża... w weekendy korzystamy z pięknej pogody i wynosimy się z domu, nie siedzimy przy kompach ;)

     I po tym przydługawym dziś wstępie zapraszam na prolog „Księżyca i miecza”...

Księżyc i miecz

Start

Moc utraci Smok Skrzydlaty w dzień ponury,

Gdy w żywot, Lew rycząc, wbije mu pazury.

Nad konającym, zwycięzca zadusi Sokoła,

Pisklę Sokole z Lwiej paszczy ujść zdoła.

Lecz Lwa rani Smok, w ostatnie dychanie,

Nim nad jego dziedziną nocy cień nastanie.

Nadziei światło przygaśnie nad lwim domem

I w mrok z trwogą schyli, zwycięską Koronę.

Szczenię Ostatnie wywiedzie zraniony,

Nadziei jutrzenka na wschodzie zapłonie,

Pisklę o Skrzydłach Smoczych, zwieńczone Koroną

Z księżyca blasku i trzech gwiazd splecioną.

Szczenię Lwie, Lwem Młodym się stanie,

Gdy zimy lody puszczą, Nadziei szukanie...

     W ludzkich językach różnie ich nazywano. Żyli długo, o wiele dłużej niż ludzie. Nie starzeli się, choć przychodzili na świat i dorastali jak ludzkie dzieci. Pozostawali młodzi. Wyróżniali się pośród innych wzrostem wysokim, śmiałym spojrzeniem i umysłami, zdającymi się przenikać czas. Bywali pośród nich i tacy, którzy umieli odgadnąć myśl nim jeszcze myślący zdołał ją wypowiedzieć. Zwano ich Wiecznymi lub Nieśmiertelnymi. Bo choć zdarzało się im ginąć od ran, nikt z ludzi nie pamiętał, by ktoś spośród nich umarł od starości, czy choroby.

     Dawne to dni, gdy Raskonia i Anvilion stanowiły jedno. W czasach tak odległych, że dziś były jedynie mglistą legendą, władca owego kraju, którego nazwy nikt już nie pamiętał, nie dochowawszy się potomstwa, podzielił królestwo na dwie części. Władcami w każdej z nich ustanowił swych siostrzeńców.

Zgodnie z wolą pradawnego króla, przez wieki trwało zgodne braterstwo Lwa i Smoka. Każdy z rodów, z ojca na syna, sprawiedliwie panował na swej stolicy, Lew w Alsarath, Smok w Danargo. Dzieje obu krain i zamieszkujących je ludów, toczyły się każde własnym torem i rytmem. I tak trwały pokój i zgoda pomiędzy nimi, aż przyszły czarne dni, kiedy to raskoński Lew urosły w siłę, zaczął łakomym okiem spoglądać ku bogatym w cenne drewno lasom Anvilionu i jego żyznym rolom. Gdy po raz pierwszy Raskowie zbrojną potęgą przekroczyli uświęcone tradycją i nadaniem dawnego władcy granice, lud Anvilionu, choć wojennemu rzemiosłu niehołdujący, dał twardy opór najeźdźcom. Wielu legło wtedy po obu stronach, lecz Raskom nie udało się złamać dumnych Anviliończyków.

     W owych czasach żyli jeszcze Wieczni pośród ludzi. Można było ich osady napotkać zarówno w dziewiczych, anviliońskich puszczach jak i pośród raskońskich gór. Nie ingerowali oni w ludzkie sprawy czy to wojna, czy pokój, pozostając obserwatorami. Tak i względem konfliktu pomiędzy dwoma ludzkimi królestwami, zachowywali neutralność i nie deklarowali się względem żadnej z walczących stron. Ich senny, spokojny byt zburzył butny władca Raskonii, żądając od tych, którzy mieszkali na podległych jemu ziemiach, by wsparli go w boju przeciw Anvilionowi, oddając do dyspozycji swoją wiedzę, doświadczenie i oręż. Wieczni odmówili, a wtedy nakazano im opuścić krainy należące do Rasków. Odeszli więc na wschód, do Anvilionu, a tamtejszy król, niczego nie żądając w zamian, wyraził zgodę by osiedlili się w jego dziedzinie.

     Lecz raskoński Lew wciąż nie zamierzał wyrzec się zdobyczy. Choć sam poraniony i osłabły szarpał i kąsał, wyniszczając i wykrwawiając Smoka. Anvilion, wyczerpany ciągnącą się latami wojną, nie miał już sił skutecznie odpierać ataków wojowniczego sąsiada. Raskończycy zaczęli ponownie zajmować osady i terytoria, wielokrotnie już w dniach tej wojny przechodzące z rąk do rąk. I kiedy zdawało się, że oto suwerenność Anvilionu stanie się historią niespodziewanie nadeszła pomoc.

     Krwawa bitwa stoczona pod murami Danargo, nie rozstrzygnęła wprawdzie ostatecznie, o racji żadnej z walczących stron. Anvilion otrzymał jednak wsparcie, które pozwoliło mu stawiać warunki. Nieśmiertelni stanęli w szeregach ramię w ramię z Anviliończykami i wspólnym wysiłkiem wyrwali pazury Lwu. Dalsza wojna byłaby jedynie powolnym wzajemnym wyniszczaniem się przeciwników, zarówno nieustępliwych Anviliończyków, jak i wojowniczych Rasków. Ci ostatni, z konieczności i rozsądku ustąpili więc pola. Zrezygnowali z terytorialnych roszczeń i zgodzili się zawrzeć pokój.

Nie było jednak łatwo, dumnemu władcy Rasków, przełknąć niepowodzenie, . Pomoc udzielona przez  Nieśmiertelnych Anvilionowi ostrym cierniem utkwiła głęboko w jego sercu. Zażądał, by Wieczny Lud opuścił krainy ludzkie niezwłocznie i na zawsze. Od spełnienia tego żądania uzależnił swoją zgodę na wytęskniony przez wszystkich pokój.

     Władca Wiecznych, odbył długą naradę ze starszymi swego ludu. Trzy dni i trzy noce trwała ich rozmowa. Czwartego dnia, o świcie, każdemu ze śmiertelnych królów, Kassador wręczył zapieczętowany pergamin, oznajmiając, iż jego lud jego opuści ziemie zamieszkane przez oba narody i nigdy więcej tu nie powróci. Lecz on także postawił warunek. Królowie mieli powierzyć opiece Nieśmiertelnych artefakty: Raskowie – Miecz, Anviliończycy – Koronę.

     I tak, choć Nieśmiertelni przyczynili się do zawarcia pokoju i wynegocjowania rozsądnych jego warunków, musieli opuścić krainy, o których spokojny sen zabiegali. Jedna tylko z ich krwi pozostała w krainach ludzi, Amavilde, poślubiona człowiekowi, anviliońskiemu grafowi. Lecz po jego śmierci i ona jednak zniknęła, jak piękny sen. Rodzina powiadała, że odeszła, za swoimi, gdyż światło żywota jej ukochanego zgasło a życie pośród śmiertelników stało się męką.

Po Nieśmiertelnych, zarówno na północy, jak i południu pozostały jedynie legendy i przepowiednie. Jedna z nich mówiła, iż przyjdą dni ciemne, gdy znów wojna poróżni Raskonię i Anvilion. I że w ów mroczny czas daleko, na północy, pośród Nieśmiertelnych, Lew odnajdzie Nadzieję, Miecz i Koronę.

Miecz należy do Lwa Raskonii, lecz Koronę musi on zwrócić Anvilionowi, ludziom zaś przywrócona zostanie Nadzieja, gdy Lew o Smoczych Skrzydłach ostatecznie zjednoczy dwa zwaśnione kraje. Gdy to się stanie zamknie się trzeci z Kręgów i dopełni się czas Nieśmiertelnych na ziemi.

***

     – Trzy Kręgi, siostro moja… Trzy Kręgi – powtórzył cicho, jakby do siebie. – I to za twoją sprawą pierwszy z nich się zamyka.

     – Tak chce przeznaczenie.

     – Sami możemy tworzyć przeznaczenie – warknął z irytacją. – Jeszcze nie jest za późno. Porzuć śmiertelnego człowieka, Amavilde i odejdź z nami, a przeznaczenie będzie musiało szukać innej drogi. Nam zaś pozostanie nadzieja.

     – A co pozostawimy ludziom, Helianderze? Wiesz, że krew trojga rodów musi zmieszać się w jednym naczyniu, by los się dopełnił.

     – Cóż nas obchodzą ludzie?! – Zawrzał gniewem. – Czyż nie dosyć już dla nich uczyniliśmy? I jak nam odpłacają?! Skazując na wygnanie!

     – Boją się nas. Nie rozumieją...

     – Śmiertelni – prychnął pogardliwie. – Nie do nich powinien należeć świat, lecz do nas. Oni nie szanują niczego. Obracają w perzynę wszystko, czego się dotkną, bo sami są jak marne plewy. Nie potrafię zrozumieć, jak możesz kochać jednego z tych, tak nietrwałych, bezwartościowych...

     – Tak nie wolno ci mówić, bracie. Nie mamy prawa oceniać ludzi w taki sposób. I oni, i my mamy swoje przeznaczenie. Ono musi się dopełnić, czy to ci się podoba, czy nie. Powinieneś się z tym pogodzić.

     – Nigdy się nie pogodzę – rzekł zacięty w swym uporze Heliander.

     – Wycisz gniew, postaraj się zrozumieć. Jeśli spróbujemy oszukać wyrocznię powstanie chaos. Z chaosu wyłoni się ciemność, która wchłonie wszystko.

     – Z ciemnością można walczyć.

     – To mrzonki.

     – Nigdy się nie pogodzę – powtórzył Heliander z uporem.

     – Przeznaczenie nie pochodzi od nas, nie mamy nad nim władzy.

     – Wiesz, co cię tu czeka i możesz to zmienić. Możesz odejść jak wszyscy.

     – Bunt nie ma sensu. Sieje jedynie zamęt i gorycz w sercach. A ja... powrócę, gdy nadejdzie czas.

     Heliander utkwił przenikliwy wzrok w źrenicach siostry.

     – Ty już się poddałaś. – Jego spojrzenie było twarde, nieprzeniknione. – Ja nigdy tego nie uczynię. Żegnaj siostro. I obyś zaznała choć odrobinę szczęścia, pośród wiarołomnych i nietrwałych jak ogień ludzi...

następny fragment