Plaster miodu

Wedle życzenia i zgodnie z obietnicą... plaster miodu na połamane serca fanek Dellana :p. Mnie po tym zemdliło na tyle, że zrezygnowałam z takiego endu :p. Ale chcecie, znajcie moje miętkie(sic!) serce i proszę bardzo, nasłodźcie się :D

(zakończenie z HAPPY endem, które się nie doczekało i nie znalazło się w tekście finalnym :P)

"Słony wiatr" - e-book można nabyć na stronie wydawnicwa:

e-bookowo.pl

     Dellan biegł plażą, bez wytchnienia, póki nie poczuł ostrego bólu w płucach. Zatrzymał się na chwilę, by wyrównać oddech. Wyspa jest niewielka, ona musi gdzieś tu być. Nie może pływać, nie mogła, więc jej opuścić. Rozejrzał się. Zaczynało się powoli ściemniać, a plaża ciągnąca się po horyzont, była pusta...

     Jeżeli coś jej się stanie, Loannar nigdy mi nie daruje. A co tam Loannar, ja sobie nie daruję...! Ruszył dalej biegiem.

     Serce omal nie wyskoczyło mu z piersi, gdy wreszcie w oddali zauważył w malutkiej zatoczce jasną postać na tle ciemnego morza. Stała w wodzie sięgającej powyżej kolan, twarzą zwrócona w kierunku oceanu, a drobne fale łagodnie obmywały jej uda. Podszedł i bez słowa mocno przygarnął ją do siebie. Objęła go ramionami i wtuliła się w niego z całej siły. Spod przymkniętych powiek spływały gorące łzy i mieszały się z potem perlącym się na jego piersi. Całował jej twarz, czoło, zapuchnięte od płaczu powieki, słone ślady na policzkach…

     Wziął w końcu na ręce i wyniósł z wody. Ostrożnie postawił na piasku. Splotła ramiona na jego szyi, wsuwając palce we włosy trytona. Przycisnął usta do ust, całując żarliwie, głęboko i zachłannie. Rozwiązał cienki sarong i rzucił na piasek. Badał dotykiem każdy skrawek jej ciała, jakby chciał się upewnić, że na pewno jest cała i zdrowa, że nic się jej nie stało. Jego usta i dłonie przesuwały się w dół po szyi, między piersiami, coraz niżej... Opadł na kolana i przytulił policzek do płaskiego brzucha Marike.

     – Moja najdroższa, perełeczko moja... – szeptał. – Wybaczysz mi?

     Osunęła się i uklękła przy nim. Ujęła jego twarz drobnymi dłońmi i uśmiechnęła się przez łzy.

     – Już wybaczyłam.

     Chwycił jej obie dłonie i splótł ich palce ze sobą.

     – Wiesz, co to znaczy, prawda?

     – Ja... nie mogę pływać, wiesz przecież. – Zmieszała się lekko.

     – Wiem – uśmiechnął się – ale chcę ciebie tutaj, na stałym lądzie, teraz.

     – Dellanie, ale... Przecież... syrena i tryton... na lądzie. Tylko wtedy, jak na zawsze...

     – Tak, właśnie tak, Marike, na zawsze. Chcę ciebie na zawsze.

     – Czy to, dlatego, że jestem...? – zaczęła ostrożnie.

     Nie pozwolił jej dokończyć.

     – To dlatego, że cię kocham, perło moja i chciałbym cię bez względu na twój stan. Chciałem cię już wtedy zabrać na plażę, kiedy omal cię nie utopiłem. Myślałem, że oszaleję sądząc, że należysz do innego...

     – Nie wierzyłeś mi, a teraz wierzysz... Co się stało?

     – Mądrość pewnego starego trytona uświadomiła mi moją niewiedzę... – westchnął – później ci wyjaśnię... Powiedz, czy zgadzasz się być moja, należeć tylko do mnie?

     – Dellanie – zacisnęła splecione z jego palcami palce – zawsze byłam tylko twoja.

     Muskularne ramiona oplotły troskliwie dziewczynę, kiedy ostrożnie układał ją na rozgrzanym piasku. Jego własne ciało reagowało rozkosznym podnieceniem na dotyk małych dłoni. Smakował słonawą od morskiego powietrza skórę. Marike westchnęła głośno, prężąc ciało. Zacisnęła palce na jego biodrach i unosząc lekko swoje przylgnęła do jego lędźwi, poruszając się zmysłowo. Uniósł głowę, mrucząc z zadowolenia.

     – Marike, teraz cię chcę... w tej chwili...

     Otworzyła szeroko oczy. Oddychała szybko.

     – Tak... – szepnęła – tak...

     Całował ją, przyciskając do siebie. Potem delikatnie rozsunął kolanem jej uda...

     Zbliżenie na lądzie nigdy nie trwało tak długo jak w wodzie, ani nie było tak wyczerpujące, ale obojgu pozwalało na to, by trwająca ledwie chwilę rozkosz eksplodowała w końcu wszystkimi barwami tęczy.

     Odpoczywali po miłosnych uniesieniach, leżąc na plaży. Dellan wyciągnął się na plecach z Marike ułożoną na swojej piersi, bo sprawiało mu przyjemność czuć jej drobne ciało wtulone w siebie.

     – Stałaś w wodzie, kiedy cię znalazłem? Dlaczego? Chyba nie chciałaś pływać?

     – Chciałam...

     – Przecież...

     – Chciałam płynąć przed siebie, tak daleko i tak długo, jak długo starczy mi sił... Gdybyś nie przyszedł, popłynęłabym.

     – Więc gdybym znalazł cię trochę później...

     Podniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

     – Nie wiedziałam, że mnie szukasz. Powiedziałeś przecież, że nie chcesz mnie widzieć. Nigdy. Gdybyś przyszedł później, nie znalazłbyś mnie, Dellanie... popłynęłabym.

Przewrócił ją na plecy, nakrywając sobą.

     – Jesteś szalona, przecież to by oznaczało...

     – Bez ciebie moje życie nie byłoby nic warte. Więc go nie chciałam...

     – Marike... moja mała, Marike. O mały włos... – szeptał tuląc w ramionach swój skarb – o mały włos... Ale teraz już nie będzie zdradliwych prądów, teraz przed nami tylko spokojne ciepłe morze, po kres naszych dni...

Amen.

I żyli sobie długo i szczęśliwie. I oczywiście wszystko to, o czym była mowa dalej się nie wydarzyło ;)

Tym miłym akcentem zakończymy sieciowy żywot „Słonego wiatru”. Teraz wędruje na leżak. Później... pożyjemy, zobaczymy. O dalszych jego losach poinformuję, gdy i jeżeli zapadną jakieś konkretne postanowienia w jego sprawie. Dziękuję wszystkim osobom, które przepłynęły ze mną przez wszelkie sztormy związane z pisaniem tej historii. Tym którzy zdecydowali się wyrazić swoje zdanie i tym, którzy podglądali w milczeniu losy Marike i pozostałych bohaterów.

I mam nadzieję, że mimo wszystko nie rozstajemy się z tą opowieścią na wieki wieków. W końcu zawsze mogę z nią tu przecież wrócić ;)