Księżyc i miecz - Pergamin cz.2

Gadania ciąg dalszy... Szczerze Wam powiem, że ja na miejscu tego króla, to bym już dawno Ferona udusiła gołymi rękami, ale wiadomo... ja jestem pieniacz. Na szczęście dla Ferona, król z pieniactwa wyrósł dawno temu :D

poprzedni fragment

     Dom Ferona znajdował się nieopodal  królewskiego zamku, ledwie parę kroków. Stał osobno, w pewnym oddaleniu od miejskich kamienic. Wysoki, z płaskim dachem otoczonym kamiennym murkiem. Budynek bardziej przypominał wieżę niż dom. Było to jednak tylko wrażenie, spowodowane tym, że w pobliżu nie było innej zabudowy, a dwie najniższe kondygnacje pozbawione były okien. Jedyne wejście do niego prowadziło przez ciężkie, dębowe drzwi, ozdobione misternie rzeźbionymi ornamentami.

     Feron pchnął je, a one uchyliły się zaskakująco lekko i absolutnie cicho.

     Obaj starcy, król i mędrzec weszli do środka, a drzwi zamknęły się za nimi równie cicho i jak wcześniej się otwarły.

     Znaleźli się w ciemnej, wąskiej, niezbyt długiej sieni. Na przeciwległym jego końcu, wejście do kolejnego pomieszczenia, jaśniało żółtawym blaskiem rozświetlających je pochodni. Tam właśnie się udali.

     Komnata, do której weszli była obszerna i zupełnie pusta, jeśli nie liczyć tkwiącego w samym jej środku, kamiennego filara, wokół którego owijały się spiralnie drewniane schody wiodące, poprzez wszystkie kondygnacje, aż na dach.

     W komnacie-holu, panował półmrok, podobnie jak w korytarzyku, który właśnie opuścili. Pochodni nie było wiele i mało dawały światła. W ścianach znajdowały się otwory wejściowe wiodące do kolejnych pomieszczeń na tej kondygnacji. Nie opatrzono ich jednak drzwiami. Przesłaniały je grube kotary z bordowej tkaniny przetykanej złotą nicią. Dookoła unosiła woń rozmaitych ziół i wywarów, pomieszana z ciężką wonią kadzidła.

     – Zechciej zaczekać tutaj, panie mój, wezmę tylko coś... – powiedział Feron, znikając za jedną z bordowych zasłon. Powrócił kilka chwil później, niosąc ze sobą jakieś pergaminy i zwoje.

     – Teraz pójdźmy na górę – rzekł i zaczął wspinać się po schodach. – Jest tam więcej światła i powietrze nie jest tak ciężkie.

     Król w milczeniu podążył za przewodnikiem.

     Zakończyli wędrówkę na trzeciej kondygnacji. Tak jak i na dole, komnata ze schodami była pusta, a w ścianach znajdowały się odrzwia wiodące do kolejnych pomieszczeń. Tutaj jednak nie było owych bordowych kotar. Wejścia miały kształt łagodnych łuków i sączył się przez nie, niezbyt już o tej porze jaskrawy, blask dziennego światła. Boki każdego z odrzwi stanowiły misternie wyrzeźbione w kamieniu pnie drzew, których korony splatały się ze sobą w górze zamykając łuk.

     Feron skłoniwszy się lekko wskazał jedno z wejść królowi i gestem zaprosił do środka.

     I ta komnata była obszerna, lecz w przeciwieństwie do klatki schodowej, jasna. Duże, pionowe okna pozwalały zachodzącemu, jesiennemu słońcu wlewać obficie ciepłe światło. Podłoga pokryta była grubymi kobiercami, głuszącymi kroki, a ściany zdobiły tkane, gobelinowe obrazy. Po środku stał duży, ciężki stół z ciemnego drewna. Jego masywne nogi wyrzeźbiono na kształt lwich łap. Nieopodal wielkich okien stały też dwa wielkie fotele z wyściełanymi miękko siedziskami. Oba meble wystylizowano na kształt siedzących gryfów, których wysunięte w przód skrzydła stanowiły podparcie dla ramion siedzącego. Gospodarz, uprzejmym gestem, wskazał jeden z nich swemu gościowi. Sam rzucił na stół pergaminowe zwoje i zaczął je przeglądać.

     – Niektóre z tych dokumentów są ci znane... – powiedział grzebiąc w papierach Znalazłszy pośród nich to, czego szukał podał królowi mówiąc:

     – Lecz spojrzyj na to, Arthiranie.

     Usiadł w drugim fotelu.

     Władca z zaciekawieniem, ale i sceptycyzmem wypisanym na twarzy oglądał podany sobie pergamin pokryty jakimś dziwnym pismem.

     – Hmm... − mruknął król – to niewątpliwie dosyć stare. Niestety nie potrafię tego przeczytać. – Chciał oddać pismo, lecz Feron uśmiechnął się tylko.

     – Ano stare... ale o treści później. Teraz zaś spójrz na pieczęcie i znaki herbowe.

     Arthiran uczynił, jak mu polecono i przez dłuższą chwilę uważnie badał wzrokiem pergamin.

     – Pieczęcie wyglądają na rodowe – zauważył – ale to nie są herby naszych rodów.

     – Istotnie – uśmiechnął się znów Feron, potwierdzając skinieniem głowy domysły Arthirana – herby nie są raskońskie... mimo to powinieneś je znać.

     Król spojrzał na niego z konsternacją.

     Feron podniósł się ze swego miejsca i wziął ze stołu kolejne dwa dokumenty, jeden wyraźnie tak samo stary i zniszczony jak ten, który trzymał Arthiran, drugi w nieco lepszym stanie. Głośno przeczytał starszy. Zawierał on umowę zawartą przez prapradziada Arthirana z ówcześnie panującym władcą Anvilionu. Tę samą, która stała się pretekstem do roszczeniowego wystąpienia Raskonii wobec, opustoszałego po śmierci Bogedora, anviliońskiego tronu. Tę, która w konsekwencji odrzucenia owych roszczeń przez Anviliończyków, dała pretekst do wypowiedzenia wojny.

     Drugi z dokumentów, był oficjalnie sporządzoną kopią pierwszego i dodatkowo zawierał postanowienie Rady Królewskiej Anvilionu o przekazaniu praw do tronu i korony, rodowi Arthirana w przypadku wygaśnięcia królewskiej Danargidów. Zawierał także zgodę ówczesnej  Rady na włączenie terytorium Anvilionu w obszar Raskonii, gdyby zaistniały warunki wymienione w królewskim porozumieniu. Oba dokumenty datowano tą samą datą. Oba opatrzone pieczęciami, nie pozostawiały żadnych wątpliwości, co do treści. Drugie pismo także Feron odczytał na głos, po czym podał oba trochę zdezorientowanemu Arthiranowi, mówiąc:

     – Porównaj wszystkie pieczęcie, panie.

     Król w milczeniu, przez długą chwilę uważnie badał wzrokiem trzy dokumenty, starannie je ze sobą porównując. Wreszcie podniósł zdumiony wzrok na mędrca.

     – To anviliońskie pieczęcie królewskie – powiedział, wskazując najstarszy z pergaminów, ten którego przeczytać nie potrafił – i znaki szlachetnych rodów... To niewątpliwie anvilioński dokument. Co robi tutaj, w Alsarath? I co właściwie zwiera?

     – Taak... ­– Feron z tajemniczym uśmiechem rozparł się wygodniej w fotelu. – Lecz wszystko po kolei, mój królu. Zacznijmy od pierwszego pytania...

     – Ech – westchnął Arthiran – coś mi się zdaje, że zanosi się jednak na dłuższą opowieść. Może zjemy wieczerzę tutaj?

     – To oczywiście da się zrobić – ożywił się gospodarz i klasnął trzykrotnie.

     Niemal natychmiast w świetle wejściowego łuku stanął sługa. Skłonił się i w milczeniu oczekiwał poleceń. Służba w domu Ferona pozostawała zawsze  dyskretnie w ukryciu pokazując się jedynie wzywana.

     – Przygotujcie wieczerzę na dwie osoby i podajcie nam tutaj – polecił pan domu, a sługa przyjąwszy dyspozycję  w milczeniu znikł tak samo cicho, jak się pojawił. – Nim podadzą nam posiłek powiem, jak trafił do mnie najstarszy z tych trzech dokumentów. Otóż kilka lat temu – podjął opowieść... może pięć, a może dziesięć, nie pomnę już... zresztą to nie istotne... Kilka lat temu, do drzwi mego domu zastukał samotny, wycieńczony wędrowiec. Przebył długą drogę, by dotrzeć tutaj. Nosił znaki Mędrców, dlatego też w moim domu nie odmówiono mu pomocy i schronienia. Niestety nie zdołałem ocalić jego życia. Człowiek ów ciężko chory, trawiony gorączką, zmarł krótko po swoim tu przybyciu.

     – Nigdy o tym nie wspominałeś, Feronie. – Zaskoczony Arthiran uniósł brew.

     – Prawda, nie wspominałem. Obiecałem bowiem zachować w tej sprawie milczenie, do dnia gdy nadejdzie właściwy czas... Przed śmiercią przybysz zdążył powiedzieć mi, iż pochodzi z Anvilionu i że potajemnie wyniósł ów dokument z tamtejszych archiwów i przybył z nim do Alsarath, bowiem pismo to zawiera część klucza do historii rodów. Wyjaśnił mi wiele, choć nie wszystko. Obaj zgodziliśmy się, by to, co tam zapisano utrzymać w tajemnicy aż do dnia, gdy proroctwo zacznie się spełniać. Wtedy będzie można ujawnić jego pierwszą część.

     – Doprawdy, Feronie, niewiele z tego, co mówisz pojmuję. Co jakaś stara legenda może mieć wspólnego z ucieczką i zaginięciem kobiety i dziecka?

     – Historia rodów, panie, oto klucz… Spójrz na znaki na anviliońskim dokumencie. Umieszczono tam jedynie cztery godła, królewskiego Smoka a prócz niego Sokół, Księżyc i... Widzisz to?

Arthiran zmrużył oczy przyglądając się dokładnie ostatniemu, najbardziej zatartemu rysunkowi. Podniósł zdumione spojrzenie na mędrca.

     – To raskoński Lew. Godło mego rodu.

     – Właśnie – uśmiechnął się Feron.

     – Ale dlaczego? Na anviliońskim dokumencie? Co mój ród może mieć wspólnego z tamtejszymi legendami?

     Trzej słudzy przerwali im rozmowę, wnosząc wieczerzę. W ciszy, szybko uwinęli się  z nakryciem stołu i podano jadło, po czym skłoniwszy się przed panem i jego gościem wypłynęli z komnaty bezszelestnie niczym duchy. Tylko jeden z nich zatrzymał się wstrzymany gestem gospodarza.

     – Dajcie więcej światła, bo mrok już.

     Chwilę później wniesiono lichtarze i ustawiono je na stole. W pomieszczeniu zrobiło się jasno i przyjemnie.

następny fragment

A wizualizacji suto zastawionego stołu nie będzie, bo nie znalazłam żadnej, która by się wpasowała w moją koncepcję. Tak, że drogie moje, drodzy również, uruchamiamy trybiki wyobraźni... raz, dwa... start ;) I wiem, że mało :P