Jesienny nokturn cz.2

Postanowiłam, że puszczę tego tekstu tyle ile mam z niego gotowego materiału, a to znaczy, że będzie jeszcze przynajmniej jeden wpis poza dzisiejszym. Co dalej zobaczymy... 

poprzedni fragment

W swoim pokoju Ada rzuciła się na łóżko i wbiła wzrok w sufit. Chciało się jej wyć. Była rozbita i roztrzęsiona. Ten facet był... Kiedy dotknął jej ręki, tam w holu, miała wrażenie jakby przeszył ją prąd od punktów na skórze, których dotknęły jego palce aż do... Wcisnęła dłonie między zaciśnięte uda i zwinęła się w kłębek.

Kompletnie zwariowałaś Adriano, skarciła się. Ale latających w brzuchu motyli i tak nie potrafiła powstrzymać na samo wspomnienie tego przypadkowego, nic nie znaczącego dotyku.

A co by było, jakby spróbował ją pocałować?! Boże, zirytowała się na siebie, przecież nie próbował. To obcy facet i na pewno przez myśl mu to nawet nie przeszło.

Ada, uznała, że najlepszym rozwiązaniem będzie zimny prysznic, ale nim się ruszyła z łóżka drzwi do jej pokoju uchyliły się i w szparze pojawiła się głowa Davida.

– Wybacz, chciałem tylko...

– Mówiąc o drzwiach miałam na myśli drzwi wyjściowe, a nie te! – Usiadła na łóżku rozzłoszczona.

Ledwo zdołała się odwołać się do zdrowego rozsądku, a on znów pojawił się w polu widzenia i z niemałym trudem osiągnięta równowaga rozsypała się jak domek z kart. Sam dźwięk jego łagodnego, głębokiego głosu wywołał ponowne harce motyli.

Stał w drzwiach, nie próbując naruszać prywatnej przestrzeni Ady i uśmiechnął się tym swoim zniewalającym uśmiechem, wywołując w niej kolejny atak furii i motylków równocześnie. Oparł się o futrynę, splótł ramiona na piersi i z wesołymi iskierkami w oczach spoglądał na czerwoną z gniewu i zażenowania Adę.

– Pozwolę sobie zauważyć, że po raz kolejny próbujesz wyrzucić mnie z mojego własnego domu – stwierdził z rozbawieniem. – Mimo to, może nawet  byłbym nawet skłonny cię posłuchać, gdyby nie fakt, że jest już późno, nim dojadę do miasta będzie środek nocy. Poza tym przyjechałem, bo miałem zamiar spędzić tu weekend. I nadal mam. Teraz zaś chciałem jedynie spytać, którą z sypialni mógłbym zająć? Znasz w końcu ten dom lepiej ode mnie i póki tu jesteś, jesteś w nim gospodynią.

– Chcesz tu nocować?! – Wytrzeszczyła oczy.

Kiedy zostawiła go w kuchni na dole miała szczerą nadzieję, że sobie pojedzie i nie pokaże się, póki ona nie opuści domu. Ma dość spraw na głowie, żeby miała ją bawić perspektywa niańczenia gościa, nawet jeśli ten był prawnym właścicielem.

– Oczywiście – oznajmił tymczasem David. – Mówiłem przecież, że chcę spędzić tu weekend. Nie sądzisz chyba, że będę spał w samochodzie.

– Sądzę, że w stajni byłoby ci wygodniej – zauważyła sarkastycznie.

– Jak mam to rozumieć? – Zmrużył oczy.

– Nijak – warknęła. – Chodź, dam ci pościel i pokażę gdzie możesz spać.

Ze schowka wyciągnęła kołdrę, prześcieradło i poduszkę. Wcisnęła wszystko w ręce Dawida i dała znak, by szedł za nią. Postanowiła ulokować go w sypialni na drugim końcu korytarza. Im dalej, tym lepiej. Sam fakt, że spędzi noc pod tym samym dachem wywoływał irytację i... inwazję motylków.

Zapaliła światło i weszła do pokoju. David posłusznie dreptał za kompletnie nieświadomą jego myśli Adą. A myśli...

Cóż... zdecydowanie nie chciały podążać grzecznymi ścieżkami. Jakiś irracjonalny magnetyzm przyciągał go do Adriany, a umysł bombardowały obrazy podsuwane przez wymykające się spod kontroli zmysły.

Przełknął ślinę i zagryzł wargi, próbując nie nakręcać wyobraźni i nie patrzeć na zgrabne łydki i burzę ciemnych włosów, których zapach zakręcił mu wcześniej w głowie i nie zastanawiać się co ma pod bluzą, czy w ogóle coś ma. Przecież to było zupełnie absurdalne. Znali się może od godziny. Znali się... dobre sobie. Nic o sobie nie wiedzieli tak naprawdę. Wymienili jedynie uprzejmości przedstawiając się sobie. A przecież pamiętał to uczucie, jak piorun z jasnego nieba, nagłe i gwałtowne. Już kiedyś tego doświadczył.

Zacisnął szczęki. Nie, nie chce o tym myśleć, wracać do przeszłości. Nie teraz. Tamto i tak nie wróci. Ale ona, Ada jest tu i teraz...

Jej spokojny, stanowczy głos przerwał ten chaotyczny strumień wspomnień i pragnień płynący głowie:

– Tu jest łóżko – powiedziała, ściągając pokrowce z mebli. – Tam masz łazienkę – wskazała drzwi w głębi. – Okna wychodzą na park. Podkręć grzejnik, jeżeli byłoby ci za chłodno.

Przyglądał się jej ustom w ogóle nie słuchając co do niego mówi. Wargi poruszały się układając się zgodnie z wypowiadanymi głoskami, a on hipnotyzował się tym obrazkiem.

Zarejestrował coś o chłodzie...

Nagle znalazł się tuż przy niej, bardzo blisko. Zdążył rzucić pościel na łóżko i mając obie ręce wolne przeciągnął Adę do siebie, zamykając w uścisku.

– Znam sposób na podniesienie temperatury...

– Co ty... – zaczęła dziewczyna, a reszta słów utonęła w namiętnym pocałunku, jakim zamknął jej usta.

Motyle oszalały, a Ada straciła poczucie rzeczywistości. David całował z wprawą wytrawnego smakosza, poznającego smak nowej, nieznanej potrawy. Wolno, z wyczuciem i cholernie zmysłowo.

Zakręciło się jej w głowie, kolana zmiękły w jednej chwili, więc odruchowo zarzuciła mu ramiona na szyję, całym ciężarem własnego ciała, opierając się o jego pierś.

Zamruczał z zadowolenia jak kocur i natychmiast pogłębił pocałunek. Jego język już nie tylko badał. Poszukiwał i domagał się odpowiedzi. Ręka wsunęła się pod bluzę i pieszczotliwie przesuwała po gładkiej skórze na plecach. Powoli powędrowała na biodro, wsunęła się teraz pod gumkę dresowych spodni i lekko zacisnęła się na pośladku, po czym przesunęła się na brzuch i zaraz potem powędrowała niżej. Długie, mocne palce znalazły się pomiędzy jej udami a wnętrze dłoni objęło kobiecy wzgórek.

Dziewczyna zesztywniała, gwałtownie wciągając powietrze. David zaś oprzytomniał i natychmiast zabrał rękę. Podniósł głowę, spojrzał na Adę, oddychając równie ciężko jak ona. Spodnie uwierały nieprzyjemnie, ciemne oczy płonęły, podświadomie szukając w jej oczach przyzwolenia, ale Adriana odsunęła się od Davida.

Drżała i objęła się w obronnym geście ramionami. Przyglądała mu się zaskoczona, zdezorientowana i skonsternowana. I z wyraźną obawą.

Zdał sobie sprawę, jak nieodpowiednio się zachował, zażenowany wbił palce w czuprynę.

– Przepraszam, Adriano – powiedział cicho. – Nie chciałem... To znaczy... Chciałem... – plątał się, nie wiedząc jak się wytłumaczyć.

– Chciałeś mnie przelecieć – stwierdziła lodowatym, oskarżycielskim tonem.

– Nie! - zaprzeczył gwałtownie.

Oczywiście, że chciał, ale nie z wyrachowania. Oczywiste jednak było i to, jak ona musiała odebrać jego zachowanie. Powinien jej wyjaśnić. Tylko jak? Przecież są sobie obcy. Jak ma rozsądnie wyjaśnić, że jest pierwszą kobietą, która wzbudziła w nim tak silne i gwałtowne pragnienie? A właściwie drugą, bo przecież pierwszą była Estera. Tego się nie da ująć w rozsądnych słowach, bo w tym nie ma rozsądku... Jednego tylko był pewien, w żadnym razie nie chciał jej skrzywdzić czy wykorzystać i bardzo pragnął żeby ona była tego świadoma.

Postąpił krok w jej kierunku, wyciągając ramiona, by ją przytulić, przeprosić, ale cofnęła się natychmiast odgradzając od niego krzesłem.

– Dotknij mnie jeszcze raz, a oskarżę cię o próbę gwałtu – syknęła ze złością przez zęby. – Jesteś tu właścicielem, ale chyba zapomniałeś, że mnie nie ma na liście nabytych przedmiotów.

– Adriano...

– Ze ścieleniem radź sobie sam – była już przy drzwiach – w innych sprawach też – dorzuciła zjadliwie i trzasnęła za sobą drzwiami.

Upadł na łóżko i przetarł twarz dłońmi.

– Ależ z ciebie skończony dureń, Davidzie... – mruknął z irytacją.

         Ranek wstał rześki. W nocy był przymrozek, który pokrył wszystko cieniutką warstwą szronu, nadając okolicy, w szczególności staremu parkowi, bajeczny wygląd. Adę obudziło jękliwe skrzypienie otwieranych w stajni boksów. Jonasz niezawodnie był już na stanowisku.

Okna jej sypialni wychodziły na podwórze.

Słońce jeszcze nie wzeszło. Nad horyzontem różowił się jedynie coraz szerszy pas jutrzenki.

Ada wzięła szybki prysznic i ubrała się. Zbiegła na dół. Dopiero pusta filiżanka po herbacie, stojąca w zlewie przypomniała o wczorajszym wieczorze i fakcie, że prócz niej ktoś jeszcze spędził noc w domu. Skrzywiła się z niechęcią i rozmarzeniem równocześnie. Z niechęcią, bo przecież kazała mu umyć po sobie naczynia, a nie zrobił tego, poprzestając na wrzuceniu ich do zlewu. Z rozmarzeniem, na wspomnienie cudownego pocałunku, którym obdarzył ją David. I znów z niechęcią, bo uważała, że zrobił to z premedytacją. I jeszcze raz z rozmarzeniem, bo mimo wszystko wrażenia jakie pozostawił, były niesamowite i gdyby nie wyszło to poza ów bajeczny pocałunek...

Niestety wyszło. David posunął się o krok dalej i wyraźnie dał do zrozumienia, że nie poprzestanie na pocałunku, jeżeli tylko ona będzie chętna. Co on sobie wyobrażał?! Gniewnie potrząsnęła czupryną. Że wskoczy mu do łóżka i radośnie rozłoży nogi? Co za bezczelny, arogancki... Ostatecznie pozostała niechęć i irytacja.

– Dzień dobry, Adriano. – Głęboki, aksamitny głos wyrwał ją z gniewnych myśli.

– Dla kogo dobry, to dobry – burknęła zgryźliwie, zła, że kolejną myślą była ta, iż w tym głosie można się zakochać.

Wrzuciła filiżankę do zmywarki i zajęła się przeglądaniem zawartości lodówki, rozważając jajka na miękko lub kanapkę z szynką i pomidorem.

– Nie wyspałaś się? – Uniósł brwi i spojrzał w okno. – No tak, w sumie jest bardzo wcześnie.

– Jakbym wiedziała, że ty cierpisz na bezsenność i wstajesz o świcie, wstałabym jeszcze wcześniej. Albo później...

– Żeby uniknąć spotkania ze mną – stwierdził najwyraźniej zmartwiony.

– To akurat nie powinno cię dziwić.

– Ado – pierwszy raz użył zdrobnienia, zwracając się do niej – jeszcze raz cię przepraszam. Naprawdę nic złego nie miałem na myśli wczoraj...

– Ta... jasne... Poza tym, że chętnie byś zaliczył darmowy numerek, przed snem, ot tak, dla rozrywki.

– To nie tak. – W jego oczach pojawił się jakiś dziwny wyraz. Adriana nie umiałaby go określić. Z całą pewnością nie była to jednak drwina, ani cynizm.

– Nie? A jak?

– Po prostu... bardzo chciałem cię pocałować, tylko tyle.

­– Aha, znaczy jak chcesz pocałować kobietę zawsze pakujesz jej rękę w majtki? Osobliwe... – urwała i zaczerwieniła się gwałtownie, bo właśnie uświadomiła sobie, że rękę w majtki wsadził dopiero, gdy ona gorliwie i z zapałem odpowiedziała na jego pocałunek.

Teraz zaś całą winę zwala na niego. Tymczasem on pomyślał jedynie to, na co ona pozwoliła, by mógł sobie pomyśleć.

– W porządku – stwierdziła pojednawczo – przyjmuję przeprosiny. Po prostu więcej tego nie rób.

– Obiecuję – położył rękę na sercu. – O ile sama nie będziesz chciała – dorzucił z szelmowskim uśmiechem.

– No wiesz, co?! – oburzyła się. – A zresztą czemu ja się dziwię?! Powinnam już wiedzieć, że jesteś wyjątkowo bezczelny!

– Nie możesz zaprzeczyć, że wczoraj chciałaś.

– To już szczyt wszystkiego! Ja chciałam, żebyś dobierał się do moich majtek?!

– Nie, ale chciałaś, żebym cię całował i temu nie możesz zaprzeczyć.

Zaczerwieniona ze wstydu i złości, bo istotnie w ostatniej kwestii miał absolutną rację, cisnęła na blat wyciągniętą patelnię.

– W lodówce są jaja i wędlina, chleb w chlebaku, resztę sam sobie znajdź! I śniadanie też sam sobie zrób!

Chwyciła kurtkę i trzasnęła za sobą drzwiami.

Chłód poranka uderzył w rozpalone policzki. Szczęki zaciskały się gniewnie. Co to wszystko ma znaczyć? Jakim prawem? Czy jemu naprawdę zdaje się, że kupił ją wraz z majątkiem? Jak to możliwe, że do tego wszystkiego doszło? Czy ona naprawdę daje mu jakieś powody by tak śmiało sobie poczynał? Wysyła jakieś tajemne sygnały, czy co? W dodatku, mimo jego bezczelnego zachowania, nigdy wcześniej w obecności mężczyzny nie czuła się tak swobodnie. I dotyczyło to także tych, których znała znacznie dłużej niż kilka godzin. Jej własne reakcje na osobę Davida złościły ją i irytowały znacznie bardziej niż on sam i jego bezczelne ręce. I usta...

Burknęła pod nosem jakieś przekleństwo, otuliła się szczelniej kurtką i pomaszerowała w stronę garaży, by poszukać kartonów, do których będzie mogła spakować swój niewielki dobytek. Nie było tego dużo, dwa, trzy pudła powinny wystarczyć. Rzuciła przelotne spojrzenie na zaparkowane na podjeździe auta, rozklekotaną półciężarówkę Jonasza, jej własne seicento, egzemplarz prawie muzealny i ze sporym przebiegiem. Obok nich błyszczący, sportowy model McLarena, ze skórzaną tapicerką. Skrzywiła się z niesmakiem i omal nie wpadła na stajennego, a właściwie to na taczkę z nawozem, który właśnie wywoził ze stajni.

– Ostrożnie, Ado. – Na pomarszczonej, czerstwej twarzy pojawił się życzliwy uśmiech. – Niezła furka, co? – Postawił taczkę i skazał wzrokiem na srebrne cudo Ferbsa.

Ada obojętnie wzruszyła ramionami.

– Nie narzekam na moje seicento. Nie kręcą mnie super nowe modele prosto z salonu. Samochód to środek lokomocji, a nie biżuteria z brylantami do obwieszania się. Nie widzę żadnego sensu w takim afiszowaniu się. – Wydęła pogardliwie usta.

– Może po prostu go na to stać? – odpowiedział spokojnie stary człowiek.

– Może – mruknęła Ada. – Jonaszu, jak to możliwe, że ciągle tu jesteś? Wszyscy inni odeszli.

– Póki mi płaci, to jestem.

– Płaci ci? – Ada otworzyła szeroko oczy. – Ferbs ci płaci?

– Przedwczoraj rozmawiałem z nim telefonicznie. Pytał, czy chcę zatrzymać tę pracę. Zgodziłem się.

– Wiesz, co zamierza zrobić z końmi?

– Na razie chyba nic. Dostałem wytyczne, że póki co, wszystko ma zostać po staremu. A jak długo, tego nie wiem. Czemu sama go nie zapytasz? – Wskazał brodą w kierunku domu.

Obejrzała się i dostrzegła Davida stojącego w podcieniu i zapinającego skórzaną kurtkę.

– Może później – burknęła niechętnie. – Idę poszukać pudeł.

– Będzie cię tu brakować, Ado – westchnął mężczyzna, chwytając taczkę.

– Nic już nie mów, Jonaszu, bo się rozkleję. – Odwróciła twarz i łykając łzy pobiegła w kierunku garaży.

następny fragment

Nie wiem, czy nie poleciałam za bardzo po akcjach, ale z drugiej strony tak sobie to wykoncypowałam, więc tak musi być. Zresztą w praniu powoli wszystko wyjdzie dlaczego tak właśnie układam i tworzę tych bohaterów i co nimi kieruje. Każdy w końcu jakiś tam jest. Oni są właśnie tacy ;). Jak spojrzeć, na otaczający nas świat, to kręcą się po nim takie indywidua i oryginały, że oni mimo wszystko i tak wydają się banalni i normalni, przynajmniej w moich oczach ;).

Mała wizualizacja na koniec... Szlachecki dworek...