Yave cz.17

Zgodnie z obietnicą...

Dzisiaj wybierzemy się do Dioridy i przedstawię Wam Bottę, króla Aurów. W tej akurat części "Dzikich łabędzi" Botta niewielki ma wpływ na wydarzenia, nie mniej jest wodzem, któremu podlega Melta i przyjacielem jego ojca, dlatego sądzę, że odrobinę możemy się tej postaci przyjrzeć. Będzie okazja poznać go lepiej, gdy skończymy z Yave, ponieważ Botta ma swój własny epizod w DŁ.

poprzedni fragment

Rok trzeci... Diorida... lato...

     Diorida, choć w porównaniu z wielkimi starymi miastami Barthii była maleńkim grodem, przybywającej do niej z pomniejszych miejscowości młodzieży, zdawała się ogromną metropolią.

     Nammas i tego roku posłało w doliny niewielki oddzialik rekrutów. Większość członków tej grupki nigdy dotąd nie opuszczała Nammas i teraz z dreszczykiem zaciekawienia oglądali pierwszy raz w życiu miasto. Jak sięgała ich młoda pamięć, wielkim zdawał im się królewski dwór w rodzinnej wsi. Teraz w zdumieniu rozdziawiali gęby, podziwiając ogrom dioridzkiego zamku, w całości budowanego z kamienia, z wieżycami i zwodzonym mostem przerzuconym nad głęboką fosą.

     Tylko cześć grodu otoczona była murami. Diorida była nowym miastem i murów wciąż jeszcze nie ukończono. Tu na południu kraj był spokojny i bezpieczny, nie było więc pośpiechu.

     Na zamkowym dziedzińcu Botta, władca kraju Aurów lustrował nowo przybyłych kandydatów na królewskich Gwardzistów.

     – Arut dzieciaków mi tu przysłał. Mężczyzn widać do innej niż wojaczka roboty w domach zatrzymał – roześmiał się Botta, wodząc spojrzeniem po prężących się na baczność młodzikach.

     – Pół roku i wyjdą na ludzi.

     – Ba, pod twoją ręką Rokko, na pewno. Bierz ich i nie rozczulaj się. Potrzeba nam ludzi sprawnych i dobrze...

     Urwał, bo na dziedziniec wpadła trójka rozwrzeszczanych dzieciaków. Jasnowłosy chłopiec uciekał ze śmiechem przed zagniewanymi dwiema dziewczynkami.

     Chłopak  przeleciał przez zamkowy podworzec, klucząc zręcznie pomiędzy rekrutami i zniknął w okolicach stajni. Za hałaśliwą trójką, przebierając co sił krótkimi nóżkami, wbiegł jeszcze jeden jasnowłosy, młodszy od reszty, chłopczyk.

     Dziewczynki tymczasem dostrzegły Bottę na dziedzińcu i obskoczyły go, przekrzykując się nawzajem.

     – Tatku! Tatku! Botta zabrał nasze lalki i nie chce oddać!

     – Hola, moje panny! – Król ściągnął brwi i spoglądał surowym wzrokiem na córki. – Czy wy i wasz brat nie powinniście być teraz na lekcji?!

     Biegnący za rodzeństwem malec, potknął się i rozciągnął jak długi w samym środku błotnistej kałuży. Usiadł w niej i zaczął głośno płakać, rozmazując błoto po twarzy.

     – A Botta powiedział, że nie pójdzie na lekcje i nikt go nie znajdzie. – Z wyraźną satysfakcją naskarżyła starsza z dziewczynek.

     – I obciął włosy lalkom! – Młodsza wyciągnęła zaciśnięte piąstki pełne kolorowej wełny. – I Teldzie chciał obciąć, ale uciekł, bo przyszłyśmy!

     – O bogowie – jęknął Botta, wyciągając najmłodszą latorośl z błota. Skrzywił się zdegustowany i rozejrzał dokoła.

     Trzymając malucha w górze, z dala od siebie, rozważał właśnie szybką kąpiel w poidle dla koni.

     Wrzeszczącego Teldę, przed nadmiarem ojcowskiej troski, ocaliła piastunka, która właśnie w tej chwili zdyszana wpadła na dziedziniec, doganiając dzieci. Zabrała malca i pośpiesznie, by nie dać królowi szansy na słowną reprymendę pod swoim adresem, znikła w dworzyszczu.

     – Liyah, Imeni – Botta zwrócił się stanowczym tonem do córek – maszerujcie natychmiast na nauki, bo matka będzie się gniewać.

     – A Botta nie musi iść! – Obruszyła się złotowłosa Imeni.

     – Owszem, musi. Ale z Bottą wpierw sobie pogadam. No już, zmykajcie stąd.

     – Oto sól życia, Rokko – mrugnął wesoło do kapitana, gdy dziewczynki wreszcie poszły.

     Obmył ręce z błota w poidle, które nie doczekawszy się awansu na wannę, awansowało przynajmniej na umywalnię.

     – O, tak, ale trzeba uważać, żeby z tą solą nie przesolić – roześmiał się rycerz i po chwili dorzucił już poważniej – pewnie dlatego sam się nie ożeniłem.

     – Hmm... sądzisz, że przesoliłem? – Botta z nietęgą miną poskrobał się po głowie. – Jakby nie patrzeć, pięć sztuk to niezła gromadka.

     Rokka całkiem już spoważniał i utkwił wzrok w dali.

     – Masz śliczne dzieci Botto. Śliczne, zdrowe i bystre. I dobrze wiesz dlaczego się nie żenię. Gdybyś mnie wtedy od niej nie odpędził, mogłyby być moje.

     – Stare dzieje przyjacielu, nie co do nich wracać – Botta klepnął go po przyjacielsku w łopatkę.

     – Nie wiem, czy zatrzymałbym się na piątce. – Kapitan uśmiechnął się szelmowsko.

     Botta zaniósł się szczerym śmiechem.

     – Ożeń się mówię ci. A co to, brak urodziwych niewiast, czy jak? Niestary jesteś jeszcze. Zdążysz wychować synów.

     – Może kiedyś...

     – Ja naprawdę dobrze ci życzę Rokko – westchnął Botta. – No, masz swoją robotę. Bywaj...

     Oddział rekrutów opuścił dziedziniec. Botta zaś, kątem oka, dostrzegł zbliżającą się Doris. Uśmiechnął się do niej szeroko.

     – Domyślam się, moja pani, że szukasz naszego niesfornego, pierworodnego.

     – Znów nie ma go na lekcji. Podobno próbował ogolić głowę Teldzie – ściągnęła gniewnie brwi – niech no ja go tylko znajdę...

     Botta podniósł jej dłonie do ust.

     – Królowo moja, nawet jak się gniewasz, jesteś piękna... – Spojrzał na nią uważniej. – Wyglądasz na zmęczoną.

     – Naimah, trochę przeziębiona, budziła się w nocy i mało spałam.

     – A niańka?

     – Dziecko płakało, nie mogła sobie poradzić.

     – Jeszcze raz będzie cię budzić a wyrzucę ją. – Wściekł się.

     – Och, przestań Botto. Chore dziecko potrzebuje matki...

     – Potrzebuje wprawnej piastunki, a ta, jeśli sobie nie radzi, niech się zatrudni jako praczka, a nie niańka. Idź odpocząć, kochana moja. Sam się rozmówię z małym Bottą.

     – Należy mu się kara za ucieczkę z lekcji...

     – Wiem.

     – I za dokuczanie dziewczynkom też...

     – Wiem, wiem... – Cmoknął żonę w czoło. – Nie denerwuj się tak, moja droga. Dam sobie radę. Idź odpocznij.

     Doris oddaliła się, a Botta wyruszył na poszukiwanie swojego potomka i dziedzica.

     Wszedł do stajni i zobaczył drabinę przystawioną do wejścia na stryszek, na którym trzymano słomę i siano. Nie trudził się zaglądaniem na górę. Oznajmij tylko donośnym, nie pozostawiającym wątpliwości tonem:

     – Czekam na ciebie na dziedzińcu, synu! Natychmiast! ‒ Dorzucił dla wszelkiej pewności i wrócił na podworzec.

     Chwilę później, od strony stajni, ze spuszczoną głową przydreptał potulnie mały winowajca. Zza kołnierza i we włosach sterczały komicznie źdźbła siana i słomy.

     Botta-ojciec stał z założonymi do tyłu rękoma i mierzył go surowym wzrokiem.

     – No, słucham. Masz coś swoje usprawiedliwienie?

     Mały potrząsnął tylko czupryną. Oczy miał błękitne, jak Dioris, tylko włosy nie tak jasne jak ona. U chłopca nieco ciemniejsze, miały rudawy odcień. Długie, chude nogi i ręce, kazały przypuszczać, że w przyszłości osiągnie wzrost nie mniej słuszny niż ojciec.

     – Rozgniewałeś matkę. Mnie także. Uciekłeś od nauki, mój książę.

     – Bo to nudne – burknął mały buntownik.

     – Życzę sobie, by mój syn wyrósł na mądrego człowieka, nie na dzikusa. W tym celu wiedza jest niezbędna, choćby ci się zdawała nudną.

     – Ale ja wolę się uczyć strzelania z łuku i szermierki. – Zamachnął się niewidzialnym mieczem.

     – Ależ oczywiście. Tyle, od tego nie rozwinie ci się umysł. Co najwyżej mięśnie.

     – Kiedyś będę wojownikiem, jak ty ojcze. Po co mi te wszystkie głupie rzeczy, których każe się uczyć nauczyciel?

     Botta-ojciec westchnął ciężko i wywrócił oczyma.

     – Mężczyzna potrzebuje nie tylko sprawnych mięśni, sprawny mózg też jest mu potrzebny, Botto. Wojownik, nie umiejący zrobić pożytku z rozumu, zaiste kiepskim byłby wojownikiem. – Usiadł na kamiennej ławeczce przy studni znajdującej się na środku dziedzińca.

     – Siadaj – nakazał synowi. – Kiedyś będziesz nie tylko wojownikiem i rycerzem. Mnie zastąpisz. Będziesz władcą, a władca ma obowiązek troszczyć się o kraj i lud. Musi być odpowiedzialny, sprawiedliwy i mądry. Musi umieć myśleć i przewidywać. Tego właśnie uczysz się na lekcjach, synu. Twórczego myślenia.

     – A jak ty byłeś taki jak ja, to nie musiałeś się uczyć – zaoponował uparciuch.

     – Tak samo musiałem się uczyć, jak i ty. Za moich czasów było trudniej. Wy dzisiaj macie wszystko zapisane w książkach, wystarczy przeczytać. My sami musieliśmy naszą wiedzę wydzierać światu. A gdyby nie takie lekcje, jak te, od których teraz uciekasz nie byłoby cię dzisiaj na świecie. – Ojciec uśmiechnął się gdy chłopiec podniósł na niego zdziwione oczy. – Tak, tak. Twoja mama przybyła tu do mnie, bo na lekcjach właśnie nauczyła się nie jesteśmy dzikimi barbarzyńcami, za jakich mieli nas ciemni ludzie z innych krain.

     Oczy chłopca rozszerzyły się z niedowierzaniem.

     – A kiedyś mówiłeś, że złapałeś ją w lesie.

     Botta odchrząknął, powstrzymując śmiech.

     – Tak powiedziałem? No, cóż... – odchrząknął jeszcze raz.

     – Tak! I obiecałeś, że mi kiedyś opowiesz jak to było... Opowiedz!

     – Może innym razem – mruknął ojciec. – Dzisiaj skupmy się na twojej edukacji, mój synu.

     Chłopak spuścił głowę. Jak zwykle, tak i tym razem, nie udało się ojca wpuścić w maliny. Szansa na odwrócenie jego uwagi od właściwego tematu prysła.

     – Zatem ustaliliśmy już, że wiedza jest niezbędna każdemu, a przyszłemu królowi szczególnie – kontynuował kazanie uparty rodziciel. – Ty zaś chowasz się przed nią w stajni. Nie podoba mi się to i martwi mnie. Martwi też twoją matkę, a to, że jej dostarczasz trosk, budzi mój gniew. Wiesz o tym.

     – Jakby Imeni i Liyah nie skarżyły bez przerwy, to mama by się nie gniewała.

     – Skarżą się, bo im dokuczasz. Podobno zniszczyłeś im lalki.

     – Tylko obciąłem im włosy. Wełna przecież odrośnie.

     – Wełna rośnie tylko na żywej owcy. Nie wiedziałeś o tym?

     – Nie – odparł nieco stropiony.

     – A widzisz. To jest właśnie wiedza. Na martwej skórze nic nie urośnie, podobnie jak mądra myśl nie zrodzi się w pustej głowie. Będziesz musiał przeprosić swoje siostry.

     – Ale jakbym dziewczynom obciął warkocze, to by odrosły, prawda? – Wystrzelił z błyskotliwym wnioskiem mały bystrzak.

     Ojciec jęknął ze zgrozą.

     – Żeby cię przypadkiem nie pokusiło tego sprawdzać, bo wtedy to już nie zdzierżę i złoję ci skórę! – Huknął. – To dotyczy również Teldy! Twój brat, to nie owca żebyś go golił!

     Przyszły władca nie bardzo się przejął ojcowskimi gromami.

     – Ma takie głupie loczki, jak dziewczyna. – Wzruszył ramionami.

     – Bo jest mały. Ty też kiedyś takie miałeś.

     – Nie mam już – młody Botta z zadowoleniem pomacał czuprynę.

     – Ech... – ojciec z czułością rozburzył włosy na czubku głowy swojej rezolutnej latorośli, ale zaraz powrócił do poważnego tonu. – Za wykręcanie się od nauki należy ci się kara i otrzymasz ją. Mama uważa też, że powinieneś zostać ukarany za dokuczanie siostrom. Zgadzam się z nią. Nie powinieneś tego robić. Jesteś starszym bratem, o siostry winieneś się troszczyć.

     – One są głupie i ciągle bawią się lalkami!

     – Nie ma nic złego w zabawie lalkami. Chłopcy bawią się drewnianymi mieczykami i konikami. Można by rzec, że i ta zabawa jest głupia.

     – Wcale nie. To co innego – zaoponował znów uparciuch.

     – O, doprawdy? A na czym to twoim zdaniem polega różnica? Wyjaśnij mi, bo ja jej nie znajduję.

     – No, bo chłopcy to... to... Chłopcy są mądrzejsi, a dziewczyny są głupie – naburmuszył się.

     – Ach, tak – Botta senior uniósł brwi i pokiwał ze zrozumieniem głową. – Zatem twoje siostry są głupie, ponieważ nie są chłopcami, tak?

     – Tak.

     – I zgodnie z tym założeniem, wszystkie dziewczynki są głupie?

     – Tak.

     – A wiesz, że małe dziewczynki wyrastają na kobiety? One w takim razie też muszą być głupie. Zastanawiałeś się nad tym, Botto? Twoja matka jest kobietą. Uważasz ją za głupią? – Ojciec ściągnął gniewnie brwi.

     Chłopak zaczerwienił się po same uszy.

     – Mama jest mądra. Dorosłe kobiety nie są głupie... tylko dzieci.

     – Masz absolutną rację, synu. Zaś zważywszy fakt, że sam jesteś dzieckiem, nie odbiegasz głupotą od swoich sióstr. Płeć bowiem nie ma tu nic do rzeczy. W dodatku one teraz się uczą i stają się mądrzejsze. Ty zaś troskliwie chronisz swoją głupotę, chowając się w stajni. Żeby im dorównać w mądrości będziesz od dzisiaj do końca tygodnia uczył się dodatkowo pod okiem nauczyciela, w każde popołudnie. Będziesz też musiał pomóc przy reperowaniu popsutych lalek. Przez dwa tygodnie nie wolno ci jeździć konno. Czy to jasne?

     – Tak, ojcze – bąknął potulnie chłopak.

     – To dobrze. Mam też nadzieję, że nie zapomnisz przeprosić matki za to, że ją rozgniewałeś i zmartwiłeś swoim postępowaniem.

     – Tak, ojcze.

     – Kiedy będziemy rozmawiać następnym razem, wolałbym mieć za co się pochwalić, niż wyznaczać ci karę. Pamiętaj o tym.

     – Wybacz, ojcze. Nie będę więcej gniewał mamy, ani dokuczał siostrom.

     – Ich też nie zapomnij przeprosić.

     – Nie zapomnę.

     Król uśmiechnął się i znów rozburzył dłonią włosy syna.

     – No, idź już, dołącz dziewczynek. I pilnuj się – pogroził mu palcem.

następny fragment

To byłoby na tyle podróży po kraju Aurów. W kolejnym fragmencie wracamy do Nammas.