Jesienny nokturn cz.10

Wymęczyłam, to zapodaję :)

Pewnie niejednego przecinka brakuje i niejedną literówkę przeoczyłam. Więc jak ktoś jest taki wrażliwy, że dostaje palpitacji i zeza na widok tego rodzaju bzdetów, niech sobie oszczędzi katuszy i nie czyta. Nadwrażliwych na dużą ilość cukru i lukru, też lojalnie przestrzegam... Jest dużo lukru i cukru.

poprzedni fragment

– Dzwoniłam do Krymanowa i... – przerwała na moment i popatrzyła na twarze obu przyjaciół.

Obserwowali ją w napięciu, nie próbowali przerywać, cierpliwie czekając co ma do powiedzenia. Podjęła:

– Dzwoniłam do Krymanowa – powtórzyła – i mam zamiar tam jechać.

– Rozmawiałaś z Davidem? – spytał Maciek, wypuszczając powietrze z płuc.

– Nnno... nie z nim, z Jonaszem. Ale wiem, że David spędzi tam z córką święta i...

– Czyli, biedny chłopak nadal nic nie wie?

– No, nie wie... – Ada zaczerwieniła się skonsternowana. – Ale...

– Ale z ciebie to jest po prostu mega tchórz – podsumował zdegustowany.

– Daj jej spokój. – Ujął się za dziewczyną Łukasz, ogarniając ją ramieniem. – Jesteś pewna, że chcesz tam jechać? I że to dobry pomysł? Właśnie teraz.

– Tak. To dobry pomysł i dobry czas. Lepszego już nie będzie. A ja... ja... Powinien wiedzieć. Co zrobi z tą wiedzą, to już jego rzecz. Ale ja nie będę w porządku, jeśli mu nie powiem...

– No, ba... – mruknął Maciej, dopił swoje wino i odstawił kieliszek.

Ada znów się zaczerwieniła i wbiła wzrok w kubek.

– Podobno cały czas mnie szuka...

Maciek odstawił kieliszek...

– A nie... – zaczął, ale Łukasz zmroził go wzrokiem. – Dobra, już milczę. – Uniósł ręce.

– Nie wiem, czy będzie chciał ze mną gadać, ale chcę się z nim zobaczyć i powiedzieć co mam do powiedzenia. A potem... potem zobaczymy.

– Ada, nie musisz jechać tam sama – powiedział starszy z mężczyzn. – Jeśli chcesz osobiście cię zawiozę...

– Nie! Nie... – Ścisnęła jego dłoń i uśmiechnęła się krzywo. – Sama muszę to załatwić. Chciałabym tylko wiedzieć, czy jeśli David wystawi mnie za drzwi, to mam dokąd wracać...

– Przestań...! – Obruszyli się obaj.

– To chyba oczywiste, że masz. – Łukasz był wręcz oburzony przypuszczeniem, że mogliby ją wystawić za drzwi i zostawić na ulicy.

Maciek rozparł się na sofie.

– Wiesz co? – rzucił od niechcenia. – Jak już się spotkacie to radzę zacząć od dziecka, kobiety w ciąży nie ruszy.

– Co nie ruszy? – Nie zrozumiała.

– Raczej, kto nie ruszy. David oczywiście, jak mu powiesz, że jesteś w ciąży. Inaczej zabierz wazelinę do smarowania tyłka po laniu jakie ci spuści – powiedział ze śmiertelnie poważną miną.

– Głupek – prychnęła.

– Wiem, co mówię. Na jego miejscu rozmowę zacząłbym od solidnego sprania ci tyłka.

Mała terenówka, z zamkniętą przyczepą do przewozu zwierząt, zaparkowała na podwórzu koło stajni.

Kierowca przywitał się z Jonaszem i wyciągnął z szoferki jakieś dokumenty. Stajenny przerzucił je po czym pokwitował odbiór „przesyłki”. Wymienili z kierowcą kilka uwag i przeszli ku tyłowi przyczepy. Otworzyli drzwiczki i rampę.

Jasnowłosa dziewczynka z uwagą obserwowała ich poczynania, siedząc na parapecie kuchennego okna. Z otwartą buzią i przyklejonym do zimnej szyby noskiem przypatrywała się, jak mężczyźni wyprowadzają z pojazdu kucyka...

Zwierzę, nie mając jak się odwrócić w wąskiej przestrzeni, wycofywało się z niej tyłem, wyraźnie przestraszone i zdezorientowane. Niepewnie stawiało krótkie nogi na pochyłej rampie.

Dziecko za szybą zaczęło podskakiwać i coś wołać, wskazując rączką na to co działo się na podwórzu. Pojawił się obok niej wysoki mężczyzna i z uśmiechem podniósł małą, by mogła widzieć wszystko lepiej.

Tymczasem kasztanowaty kucyk stał już na śniegu, przestępując niepewnie z nogi na nogę. Wyciągał szyję, węszył i rozdymał chrapki. Duże ciemne oczy z rezerwą obserwowały obce dla nich otoczenie.

Mężczyzna i dziecko zniknęli w głębi domu.

Jonasz łagodnie klepał klaczkę po karku. Obejrzał ją dokładnie, sprawdzając stan kopyt, przesunął dłonią po grzbiecie, potem po podbrzuszu, obejrzał uzębienie i znów poklepał zwierzę po szyi. Podpisał jeszcze jeden papier przyniesiony przez kierowcę. Terenówka z przyczepką odjechała.

Mężczyzna i dziewczynka, teraz ciepło ubrani stanęli na ganku. Mała podskakiwała jak piłeczka. Próbowała wyrywać się do przodu, ale ojciec mocno trzymał jej rączkę.

– Spokojnie, Nadia – upominał łagodnym tonem – nie krzycz i nie skacz, bo konik się spłoszy. Musi nas poznać, oswoić się z nami i przyzwyczaić do nowego miejsca. Dopiero tu przyjechał i na pewno jest troszkę zdenerwowany.

­– Chcę na nim pojeździć! Tatuś! Proszę! – Jęczała wieszając się na ramieniu ojca.

– Dzisiaj nie, skarbie. Ale możesz go pogłaskać. Tylko bez pisków i krzyków. Czekaj! – Powstrzymał rozochoconą dziewuszkę. – Najpierw pozwól się powąchać...

Nie chciała podjeżdżać pod dom taksówką, więc wysiadła z niej przy głównej szosie.

W nocy spadło trochę śniegu, ale na szczęście boczna droga, wiodąca do posiadłości, była przejezdna. Koleiny, wygniecione kołami w niezbyt grubej warstwie puchu, pozwalały swobodnie poruszać się tędy pieszo, bez konieczności brnięcia w zaspach. Ada uznała to za dobry znak. Czyli ktoś jest w domu. Mogły to oczywiście być jedynie ślady kół półciężarówki Jonasza, ale nawet jeśli tak, to o tej porze powinien być w pracy, więc w razie, gdyby nie zastała w Krymanowie gospodarza, nie będzie musiała pokonywać drogi powrotnej na nogach. Ponowny półtora kilometrowy spacer byłby już wtedy wątpliwą przyjemnością. O tej porze roku ściemniało się dość wcześnie a marsz przez las po ciemku, o żadnej porze roku nie jest przyjemny.

Teraz jednak, oprószone świeżym puchem drzewa tworzyły bajkową scenerię. Mróz nie był wielki. Z pewnością nie dochodził nawet do dziesięciu stopni. Lekko szczypał w policzki, a śnieg pod stopami skrzył się w zimnym, zimowym słońcu.

Ada wciągnęła solidny haust rześkiego, mroźnego powietrza i roześmiała się na głos.

Właśnie uświadomiła sobie, jak bardzo kocha to miejsce. I jak bardzo za nim tęskni...

Była w połowie drogi, gdy minęła ją, wyjeżdżająca z Krymanowa, terenówka z przyczepą do przewozu koni. Nie udało się zajrzeć do środka przyczepy, żeby sprawdzić czy jest w niej jakieś zwierzę, ale Ada poczuła ukłucie niepokoju. Po chwili jednak odrzuciła ponure myśli. Przecież w rozmowie Jonasz z absolutnym przekonaniem twierdził, że David nie ma zamiaru sprzedać żadnego z koni. Wcisnęła czapkę głębiej na czoło i naciągnęła na uszy. Osłoniła policzki szalikiem. Trochę zmarzła, ale przecież za chwilę znajdzie się w domu... Taką przynajmniej miała nadzieję.

Nie wolno ci wpadać w panikę, Adriano, upominała się. Skoro cię szuka, to chyba nie po to, by wyrzucić na śnieg i mróz. No, zawsze jeszcze pozostawała opcja ze spuszczeniem lania, przypomniały się jej słowa Maćka. Skrzywiła się do własnych myśli. Co będzie, to będzie...

Dwadzieścia minut później minęła otwartą szeroko bramę i zatrzymała się obserwując taki obrazek:

David z zarumienioną od mrozu twarzą, trzymał w ramionach kilkuletnią dziewczynkę, ta zaś małą łapką, energicznie klepała po grzbiecie i karku kasztanowatą szetlandkę. Śmiała się, gdy długa, puszysta sierść łaskotała wnętrze dłoni.

– Nie tak mocno, Nadia – strofował córkę.

Konik potrząsnął łbem i parsknął, grzebiąc nogą w śniegu.

– Może wpuść ją na padok, Jonaszu, do innych koni? – zagadnął David.

– Nie, na padok nie. Na okólnik, niech konie wpierw poznają się przez płot, oswoją ze sobą.

Na dźwięk tego głosu David odwrócił się gwałtownie i wbił zaskoczone spojrzenie w stojącą kilka kroków dalej Adę. Wstrzymał oddech, a twarz mu stężała. Po chwili postawił na ziemi Nadię i nie odrywając wzroku od Ady, zwrócił się do stajennego, wolno cedząc słowa:

– Jonaszu, zabierz konia na okólnik, a potem zaprowadź, proszę, Nadię do domu.

Głos miał przy tym spokojny i tak obojętny, że wręcz lodowaty i w związku z tym, równie lodowaty dreszcz przebiegł dziewczynie po kręgosłupie. Twarz mężczyzny pozostała kamienna.

– D-davidzie...? – Bąknęła bardzo, bardzo niepewnie.

Ale akurat wrócił Jonasz i David chwilowo skupił swoją uwagę, na córce próbującej protestować przeciw przerwaniu zabawy.

David przykucnął przed dzieckiem:

– Idź teraz z Jonaszem do domu. Zaraz będzie obiad. Później jeszcze przyjdziemy pobawić się z konikiem. – Teraz, kiedy mówił do dziewczynki, głos miał łagodny, ale równocześnie stanowczy i w końcu mała, choć niechętnie i z dąsem, ale poszła ze stajennym, jak kazał ojciec.

Wyprostował się i ponownie spojrzał na Adrianę, która stała jak wmurowana w ziemię. Gdyby nie fakt, że nogi odmówiły jej posłuszeństwa, odwróciłaby się na pięcie i uciekła w popłochu. Uśmiechała się nieśmiało, ale równocześnie czuła nieprzyjemne ściskanie w żołądku i gulę w gardle. David się nie uśmiechał i nieśmiały uśmiech zgasł na ustach Ady. Próbowała coś wyczytać z jego oczu, ale nie potrafiła jednoznacznie określić jego emocji. Chyba zbyt wiele ich kłębiło się w nim naraz. Niepokój, niepewność, radość i gniew... Wszystko było.

Spuściła wzrok.

– Chcesz ze mną rozmawiać? Czy mam zejść ci z oczu? – zapytała cicho.

Postąpił w przód i bez słowa zamknął ją w uścisku, szepcząc:

– Jezu... Ada...

Odetchnęła, napięcie zelżało, a ona wtuliła twarz w puchową kurtkę Davida i rozpłakała się.

– Nie płacz, kochanie.

– Spuścisz mi lanie? – Chlipnęła.

Uśmiechnął się, całując ją w czubek nosa.

– Całkiem poważnie brałem to pod uwagę.

– Dobrze – odparła potulnie. – Tylko zanim to zrobisz coś ci powiem, dobrze?

– Tak? – Uniósł brwi. – Zamieniam się w słuch.

– Kocham cię... – szepnęła i wtuliła się w niego mocniej.

– Uhm... I dlatego mnie rzuciłaś?

– To nie tak... Wpadłam w panikę, bo myślałam, że to ty rzuciłeś mnie.

– Za takie myśli, należy ci się podwójne lanie.

Ada odsunęła się troszkę i podniosła ku niemu zapłakane oczy.

– Davidzie, ja mówię poważnie... Jeżeli zmieniłeś zdanie i nie chcesz mnie to...

– Przestań – przerwał jej. – Oczywiście, że cię chcę...

– Tylko, że... ja... ja... Jestem w ciąży. Z tobą – wyszeptała.

Na moment zastygł w bezruchu i wstrzymał oddech.

– Jezu... – wykrztusił, wpuszczając z płuc powietrze. – Ada...

Ujął w dłonie jej twarz, chwilę patrzył jej w oczy, wreszcie pocałował...

– Nie wolno się całować na mrozie... – powiedziała, gdy dał jej odetchnąć.

­– Nie? – Udał zdziwienie.

– Nie...

– To idziemy do domu wziąć gorący prysznic. Tam wolno...

KONIEC

Ufff... Wymęczyłam tę końcówkę, a ona mnie. Muszę zabrać się za przeczytanie Yave, bo całkowicie wybiłam się z tamtego klimatu. Mam nadzieję, że amatorzy słodyczy czują się usatysfakcjonowani ;)
26.08.2014: We wczorajszym pośpiechu zupełnie zapomniałam, że chciałam dorzucić do tego zakończenia muzyczny akcent... Dodaję więc dzisiaj :)

Tak na marginesie... Uwielbiam tę piosenkę :)