Koniec lata...

     Wiem, że jeszcze troszkę lata przed nami, ale ja zjechałam do domu. Troszkę wcześniej niż pierwotnie było w planie. Z różnych, nagle wynikłych, okoliczności zrezygnowałam z ostatniego etapu moich wakacji i jestem w domu. Na powitanie będzie wierszyk:

Koniec lata

Noc rozpuszcza włosy ciemne,
Dookoła cisza głucha,

A ja w tej bezdennej czerni

Srebrnych dzwonków marzeń słucham.

Jeszcze lato grania cykad

W czarną ciszę, garść rozrzuci,

A tu jesień tuż za progiem

Nostalgiczną piosnkę nuci.

I misternie cudnym haftem,

Jak cekiny drogocenne

Gwiazdy złote noc naszywa

Na jedwabnie niebo senne.


     Dzisiaj, wracając pociągiem, widziałam obrazek podobny do tego na fotce. Bociany zgromadzone na polu. Prawdopodobnie powoli zbierają się do odlotu, a to znak, że koniec lata mimo wszystko się zbliża.

     Już rozpakowałam walizę, a wtedy okazało się, że zostawiłam swój magiczny notesik, a w nim ręcznie spisane (długopis wypisałam jeden cały i drugiego połowę) notatki, między innymi zakończenie do "Jesiennego nokturnu". Nie mniej postanowiłam sobie, że to opowiadanie zostanie ukończone do końca wakacji i tak się stanie, nawet jeśli muszę tę końcówkę pisać raz jeszcze.
     Rzeczony notesik zawiera też spore fragmenty całkiem nowego tekstu. Mam już jednak obiecane, że notesik zostanie wysłany pocztą, więc prędzej czy później zapiski odzyskam :)
     Tymczasem rozpakowujemy walizy :)