Jesienny nokturn cz.9

Notes szczęśliwie dotarł, za co należą się podziękowania Poczcie Polskiej, za sprawne funkcjonowanie i naszej Pani Listonoszce :).

Wakacje powoli dobiegają końca, ale ponieważ ciągle jeszcze trwają, a od ostatniego fragmentu upłynęło trochę czasu, wpis nie ramówkowy (w samo południe), lecz znienacka. Sądzę jednak, że nikt się o to nie obruszy ;).

poprzedni fragment

„Potwierdziłem informację i wiemy na pewno, że twoja dziewczyna jest w Warszawie. Kontaktowała się z Turczykiem. Przekazał, albo raczej wydusiłem z niego, że ma się dobrze nie mamy powodu do niepokoju. Jest zdrowa, pracuje w jakiejś stołówce i mieszka u przyjaciół. Niestety nie znam dokładnych adresów. Turczyk albo nie wiedział, albo nie chciał tego powiedzieć.”

Jest w Warszawie… Jest w Warszawie… Słowa z uporem tłukły się pod czaszką, sprawiając, że niepokój i irytacja narastały.

Do jasnej cholery! Przecież Warszawa, to nie Nowy Jork! Ani nawet nie Londyn! Ileż czasu można szukać jednej, bezradnej dziewczyny w tym mieście?

Upływający czas nieuchronnie sprawiał, że wcześniejsza irytacja i niepokój z wolna przeradzały się w przygnębiające zwątpienie. David zaczynał zastanawiać się nad tym, czy jednak Artur nie ma racji i czy nie powinien pozostawić spraw własnemu biegowi. A najlepiej po prostu zapomnieć.

Jednakże, by zapomnieć musiałby sprzedać Krymanów, a tego przecież nie chciał robić. Z irracjonalnego powodu nie chciał pozbywać się niczego, co przypominało mu o pannie Krymańskiej. Nawet konie zostały, choć naprawdę zupełnie do niczego nie były mu potrzebne.

Westchnął ciężko, odsunął od siebie przeglądane papiery i zerknął na zegarek. Za dwie godziny ma odebrać z lotniska Nadię i jej opiekunkę.

Do świąt zostało ledwie kilka dni. Ulice wokół pełne były świątecznych dekoracji, sklepowe witryny przekrzykiwały się nawzajem, kusząc świątecznymi okazjami, a w galeriach z głośników nachalnie sączyły się świąteczne melodie. Cały ten euforyczny nastrój nijak nie chciał udzielić się Davidowi. Jedyne z czego naprawdę się cieszył, to perspektywa spędzenia z córką kilku spokojnych dni, z dala od wielkomiejskiego zgiełku.

Matka i ojciec nie byli zachwyceni faktem, że zamiast wrócić na świąteczny czas do kraju, ściąga córeczkę do siebie, ale David się uparł. Chciał spędzić te święta w Polsce a skoro tak, mała musiała przyjechać do niego. Początkowo planował także przyjazd rodziców i siostry. Niestety, choć rehabilitacja Emily dawała wymierne wyniki, to jednak przebiegała znacznie wolniej niż oczekiwano. Podróż absolutnie nie wchodziła w rachubę i w związku z tym, ona i reszta rodziny, zmuszeni byli pozostać w Anglii.

Ostatecznie nostalgiczno-refleksyjne przygnębienie, w jakie wpędziły go wydarzenia sprzed kilku tygodni, sprawiło, że nie chciał ponownie stąd wyjeżdżać póki nie dowie się, gdzie jest Ada i dlaczego nagle zniknęła bez słowa. Czym innym bowiem było snuć domysły, a czym innym usłyszeć, co ma do powiedzenia prosto w twarz.

Myśl, że Ada mieszka i pracuje w Warszawie, nie dawała spokoju. Dręczyła, wypełniała nadzieją i zwątpieniem jednocześnie. Może jednak należałoby pójść za radą Artura i zwyczajnie odpuścić? Przecież, gdyby dziewczyna chciała się z nim skontaktować, mogła to zrobić na wiele sposobów, poczynając  od pozostawienia wiadomości w Krymanowie, na wizycie w warszawskim biurze kończąc.

Naprawdę aż tak bardzo czuje się zraniona? Czy po prostu postawiła na nim krzyżyk? Ale kiedy wracał pamięcią do tamtego weekendu, do ich ostatniej rozmowy, za każdym razem dochodził do wniosku, że to niemożliwe. Ona uciekła, ponieważ przestraszyła się, że to on postawił krzyżyk na niej. I teraz pewnie cierpi gdzieś sama, ze złamanym sercem.

Nie, nie miał zamiaru odpuszczać, chociaż czuł wyraźne wyczerpanie targającymi nim sprzecznymi emocjami. W jednej chwili była to bezbrzeżna, bolesna tęsknota  i pragnienie, by móc wziąć dziewczynę w ramiona. W następnej frustracja i gniew, za tę bezsensowną, dziecinną ucieczkę, za jej brak wiary w niego i zwątpienie.

Dzwoniła do Jonasza...

David nie do końca był skłonny wierzyć zapewnieniom stajennego, że nie zostawiła żadnych namiarów, żadnych konkretnych informacji.

Z drugiej strony, jeśli nawet to zrobiła, a zastrzegła sobie przy tym dochowanie tajemnicy, nie miał serca, ani prawa mieć za złe staremu człowiekowi, że ów jest wobec Ady lojalny.

Jakby nie patrzeć Jonasz znał ją od dziecka, a wcześniej znał i pracował dla jej rodziców. Davida zaś zna ledwie od trzech miesięcy.

Ponownie westchnął, po czym przetarł dłońmi twarz i spojrzał na zegarek. Pora jechać na lotnisko...

– Jest choinka! – Zawołał od progu Łukasz i zaraz dorzucił:

– Ja zdobyłem, wy ubieracie!

– Ja gotuję! – odkrzyknęła z kuchni Ada. – Maciek! Ubierasz choinkę!

Wywołany wysunął głowę ze swojego pokoju, mrucząc:

– Jak zwykle...

Stanął w przedpokoju i zaplótłszy ramiona na piersi zmierzył krytycznym spojrzeniem drzewko, zajmujące tu niemal całą dostępną przestrzeń.

– No, nie do wiary... Naprawdę nie zbyło niczego większego? – Prychnął z drwiną.

– Nie marudź. Dwie godziny biegałem po placu nim wybrałem najładniejszą.

– Chyba najbardziej okazałą. Mieszkamy w bloku. Zapomniałeś?

– Dwa metry pięćdziesiąt centymetrów, akuratna. – Zmierzył wzrokiem odległość od podłogi do sufitu

Przytargane do domu drzewko, wspierając się pieńkiem o panele, czubkiem smyrało sufit.

– Po wstawieniu do stojaka i zamontowaniu czuba, będzie miała dwa siedemdziesiąt. Akuratna, o ile się przebijemy do sąsiadów z góry. Albo do tych z dołu, jeśli wybierzemy opcję z wpuszczeniem jej w podłogę.

– Czarnowidz. – Podsumował Łukasz. – Przytnie się ją troszkę i gotowe. Nie zrzędź tylko śmigaj do piwnicy po piłkę i stojak.

Maciek wywrócił oczyma, po czym z trudem przecisnął się obok drzewka do drzwi.

– Może lepiej od razu ustawić ją przed klatką?

– Idź, idź nie mędrkuj. I nie zapomnij o lampkach! – Dorzucił jeszcze za nim Łukasz.

Ada otrzepała dłonie z mąki i zerknęła do przedpokoju.

– Och! – Aż podskoczyła z zachwytu. – Jaka piękna!

– No, chociaż jedna osoba w tym domu doceniła mój trud włożony w jej znalezienie – sapnął zadowolony mężczyzna.

Wieczorem siedzieli we trójkę na sofie, sącząc, panowie białe wino, Ada kakao i przyglądali się efektom pracy Maćka.

– Na moje oko... – zaczął Łukasz, Maciek próbował zmrozić go spojrzeniem, co zostało przez pierwszego permanentnie zignorowane. – Na dole prawie nie ma lampek – stwierdził tonem znającego się na rzeczy.

– Fakt – zgodziła się po chwili Ada. – I z lewej strony jest więcej ozdób niż z prawej, przez co drzewko wygląda jakby było krzywe.

– Nie jest krzywe, tylko krzywo osadzone w stojaku – podsumował oględziny Łukasz.

– Wiecie, co...?! – Nie wytrzymał w końcu Maciej. – A weźcie wy się...!

Ada i Łukasz spojrzeli po sobie i oboje parsknęli śmiechem. Ada nachyliła się i cmoknęła naburmuszonego chłopaka w policzek.

– Jest super, głuptasie. I zobacz, nawet prezenty już są.

Zmarszczył czoło i przekrzywił głowę, zaglądając pod choinkę.

– Prezenty? – Zdziwił się. – Do wigilii jeszcze trzy dni.

– Tak, wiem. Ale być może w wigilię nie będzie mnie w domu...

– Jak to?! – Zapytali obaj równocześnie.

Ada spojrzała na nich z powagą i wzięła głęboki oddech...

następny fragment

Wiem, że trochę krótko, ale tak wypadło jeśli chciałam przerwać w tzw. "odpowiednim" momencie. Nie wiem dlaczego, cały tydzień żyłam w świętym przekonaniu, że z jego końcem kończy się sierpień i w związku z tym nie wyrobię z tym opowiadaniem do końca wakacji, jak sobie zaplanowałam. Normalnie, kalendarz mi się przestawił. Dzisiaj przewertowałam kalendarz i wreszcie dotarło do mnie, że mam jeszcze całych osiem dni. Zatem po niedzieli ja sobie już całą resztę na spokojnie przepiszę i finiszujemy z tym towarzystwem. I chyba w końcu zbiorę się do Yave :).