15 godzin... cz.31

Kochani, próbuję się troszkę rozpędzić. Nie ośmielę się składać obietnic, bo zawsze jak to robię, to coś się dzieje takiego, że nie mogę ich dotrzymać. Więc, po prostu staram się robić swoje. Udało się wydłubać działkę, to jest :). Zapraszam...

poprzedni fragment

***

     Kolonia karna, obecnie przekształcona w kontrolowaną produkcyjną osadę o surowym rygorze, oddalona była od stolicy o jakieś trzy dni drogi. Było to oczywiście dość subiektywne wyliczenie czasu potrzebnego na dotarcie tam, bo przecież na ów czas miały wpływ najrozmaitsze czynniki, a ich parametry mogły być dość zmienne. Jednak mniej więcej tyle poświęcili Morr i Odd. Należy jednak doliczyć jeszcze dwa noclegi w przydrożnych hotelikach, na które się zdecydowali ze względu na obecność towarzyszącej im Giny.

     Od kiedy dowiedziała się od Morra, że yenni szukają Anny, prawie nie odstępowała go na krok. Z czego zresztą sam yenni wydawał się całkiem zadowolony. Poza tym, było jeszcze coś, co bezpośrednio wpłynęło na jego decyzję, by nie pozostawiać Giny bez „opieki”.

     Kilka dni temu ktoś włamał się do jej mieszkania i przewrócił je do góry nogami. Co gorsza, znalezione ślady wskazywały, że po tej akcji włamywacz czekał tam na nią, ale prawdopodobnie wypłoszyła go obecność yenniego, który akurat tego dnia odprowadzał ją i którego sama kobieta zaprosiła na filiżankę herbaty.

     Ponieważ ze wszystkich wartościowych rzeczy nie skradziono niczego, za to zniknął jeden z listów od Anny, yenni doszli do wniosku, że włamanie musiało mieć związek właśnie z nią i że ktoś najwyraźniej uznał, iż Gina posiada co do jej osoby jakąś użyteczną wiedzę. Tak więc, Morr autorytarnie zarządził wobec nieco się boczącej kobiety, osobisty nadzór nad jej bezpieczeństwem, zakwaterował ją w swoim prywatnym apartamencie i poświęcił kilka wieczorów na jej udobruchanie.      Poszło mu nie najgorzej, ale podstępna dziewczyna, także postanowiła ugrać coś dla siebie i uparła jechać z yennimi.

***

     Przez całą drogę na północ Odd prawie się nie odzywał. Pytany o cokolwiek odburkiwał półsłówkami. Nie miał ochoty na rozmowy, dlatego od razu zajął miejsce na tylnym siedzeniu, miejsce pasażera obok kierowcy zostawiając Ginie. Gina i Morr nie starali się zbytnio wciągać towarzysza rozmowę. Jego nastrój składali na karb w pełni uzasadnionego zdenerwowania. On zaś odczuwał nie tyle niepokój co zniecierpliwienie. Chciał wreszcie zobaczyć ją żywą, ją i swoje dziecko. Musiała już urodzić, a on nawet nie wiedział jakiej płci jest maleństwo. Zdawał sobie sprawę, że Morr nie żałuje pojazdu, a mimo to miał wrażenie, że posuwają się naprzd w żółwim tempie. W ciągu dwóch minionych nocy nie zmrużył oka. Bo trudno nazwać snem kilku, może kilkunastominutowe drzemki, które nie mogły przynieść odpoczynku, bo wypełniały je koszmary, w których Anna była tuż tuż, ale kiedy próbował się do niej zbliżyć okazywało się, że dzieli ich przepaść zbyt szeroka by zdołał ją przeskoczyć, mimo to próbował i budził się spadając w otchłań. W kupie trzymała go jedynie nadzieja, że w drodze powrotnej będzie miał ją obok siebie, spokojny o bezpieczeństwo jej i dziecka.

     Odd zbyt dobrze znał Morra żeby uwierzyć w jego pozornie beztroski nastrój. Od dnia, w którym prawie nakryli włamywacza w mieszkaniu Giny, prawnik był czujny i napięty jak struna. Mógł to ukryć przed kobietą, ale nie przed Oddem, choć i przed nim bardzo się starał nie zdradzać, z tym jak mocno niepokoją ci tajemniczy ludzie najwyraźniej również szukający Anny Subik.

***

     – Znów to samo! Dlaczego?! – wściekał się Odd. – Dlaczego zawsze musimy być o krok z tyłu?!

     Zatrzasnął drzwi od samochodu z taką siłą, że pojazdem aż zatelepało. Pochylił się, oparł dłonie na kolanach i dyszał ciężko próbując opanować gniew.

     Morr miał twarz ściągniętą niezadowoleniem. Naprawdę był pewien, że to już koniec. Że po prostu zabiorą z kolonii kobietę i dziecko, i w końcu wszyscy odetchną z ulgą.

     Grupka robotników przeszła przez parking, przyglądali się yennim, jedni z ciekawością, inni z niechęcią, a nawet z wrogością. Jeden z mijając ich szepnął coś Ginie. Spojrzała za nim zaskoczona, ale człowiek już wmieszał się w grupkę i oddalił się z pozostałymi. To zachowanie nie umknęło uwadze Morra.

     – Czego od ciebie chciał?

     – Jeszcze nie wiem – mruknęła Gina nadal spoglądając za ludźmi. – Chciał żebym za pół godziny zajrzała do tutejszego pubu. Sama.

     – Wykluczone...

     – A jeśli ma jakieś informacje? – postawiła się Gina. – Pewnie nie chce, żeby widziano go z yennimi, ale ja jestem człowiekiem.

     – Nie pójdziesz tam sama. Wybij to sobie z głowy.

     – Możemy iść osobno – wtrącił się Odd. – Wjedziemy za nią i będziemy mieli na nią oko. No co? – zapytał, widząc jak Morr usiłuje go zabić spojrzeniem.

     – Mamy dość problemów. Nie będę jej narażał. Nie zgadzam się.

     – To możesz tu, kurwa, siedzieć i czekać aż wrócimy – wycedził Odd ze złością. – Ja nie mam takiego zamiaru. Jeśli możemy uzyskać informacje, chcę je dostać.

     – On i tak niczego nie powie za darmo. A ile warte są kupione informacje przekonaliśmy się już płacąc Hudycowi.

     – Ryzyko to ryzyko. Wtedy się nie udało. Ale to nie jest Hudyc.

     – To były kryminalista. Za kasę powie wszystko co chcesz usłyszeć.

     – Nie wie co chcę usłyszeć. Muszę wiedzieć co ma do powiedzenia, a jeśli on powie tylko Ginie, to...

     – Ja także chcę wiedzieć, Morr. – Gina poparła stanowisko Odda. – Będziecie w pobliżu. A ja cały czas będę na widoku.

     – Obojgu wam odbiło, ale widzę, że was nie przegadam. Niech będzie, ale chcę cię cały czas widzieć, rozumiesz? Możesz sobie myśleć, co chcesz, ale zależy mi na tobie.

     Gina uśmiechnęła się lekko.

     – Przecież wiem. Nie ruszę się od stolika, nawet do toalety. Obiecuję.

***

     Weszli do zadymionego pomieszczenia chwilę po tym jak Gina zdążyła zająć miejsce przy barze. Nie było łatwo zachować dyskrecję jedynym yennim w osadzie, ale na szczęście o tej porze w spelunce poza nimi, Giną, barmanem i jeszcze dwiema osobami nie było nikogo. O muzyce sączącej się z charczącego obdrapanego głośnika trudno było powiedzieć, czy jest łagodna czy może agresywna. Ale stanowiła idealne tło dla tego mocno nieidealnego miejsca.

     Barman podał zamówionego drinka dziewczynie, po czym z wyraźną niechęcią podszedł do nowych klientów.

     – Możecie zamówić tylko piwo – burknął ze złośliwym uśmieszkiem. Było powszechnie wiadome, że yenni nie tolerują piwa.

     – W takim razie dwa razy zwykła woda – odburknął Odd, nie patrząc nawet na obsługującego ich typa.

     – Woda tylko do drinków – oznajmił zadowolony z siebie barman.

     – Więc przynieś to piwo i nie próbuj mnie więcej wkurzać. – Teraz Odd zmierzył człowieka spojrzeniem. – Najdroższe jakie masz – dorzucił jeszcze nim tamten oddalił się realizować zamówienie.

     – Mówiłem, że nie powinniśmy tu w ogóle... – zaczął Morr i urwał, gdy obok Giny usiadł mężczyzna, który przed chwilą wyszedł z zaplecza.

     Yenni, dotychczas ukryty za gazetą, omal nie zmiął jej w dłoniach. Mężczyzna skinął na barmana.

***

     Gina bez pośpiechu sączyła kiepskiej jakości piwo. Maleńką słuchawkę na uchu doskonale zakrywały luźne włosy. Wiedziała, że obaj yenni są już w środku i że jest bezpieczna. Mimo to adrenalina krążyła w żyłach. Pociły się jej dłonie, więc otarła je o nogawki spodni. Pohamowała chęć obejrzenia się za siebie by na własne oczy przekonać się, że jej asekuracja jest na swoim miejscu.

     Mężczyzna zajął hoker obok niej, bez pytania czy może się przysiąść. Skinął na barmana i wskazując na szklankę Giny rzucił:

     – Dla mnie to samo.

     Kiedy otrzymał trunek, pociągnął słuszny łyk.

     – Miałaś przyjść sama – odezwał się tak by tylko dziewczyna go słyszała.

     Gina leniwie zamieszała słomką mętny płyn w szklance.

     – Piwo macie tu okropne – stwierdziła z westchnieniem. – Naprawdę sądziłeś, że puszczą mnie samą? Ale spokojnie. Nie zbliżą się, chyba że wykonasz jakiś głupi ruch.

     – Bez obaw. Ale moje informacje kosztują.

     – Taa, nie jesteśmy aż tak naiwni. – Znacząco poklepała kieszeń kurtki. – Przy sobie mam dość, żebyś mógł bez problemu stąd wyjechać.

     – A skąd pomysł, że chcę wyjeżdżać?

     – Strzeliłam w ciemno.

     – Celny strzał – pochwalił, pociągając kolejny łyk.

     – W takim razie skoro ustaliliśmy szczegóły, zamieniam się w słuch...

***

     Droga przez las zdawał się nie mieć końca, w dodatku zbliżała się noc i zaczynało się ścieniać. Morr klął pod nosem lawirując pomiędzy pełnymi błota kałużami wielkości małych jezior, których głębokości nie miał najmniejszej ochoty sprawdzać. Gdyby gdzieś tu ugrzęźli byliby ugotowani. W tej głuszy komunikatory co chwilę gubiły zasięg i na pomoc pewnie przyszłoby im długo czekać, a czas naglił.

     Ich ostatni informator przekonywał wprawdzie, że Jaszczykov nie miał zamiaru skrzywdzić Anny, ale jak każdy płatny informator mógł być godny zaufania lub nie. Zyskali informacje, ale wciąż żadnej pewności. Dodatkowo niepokoił ów tajemniczy „kurator” który pojawił się w kolonii dwa dni przed ich wizytą.

     Mężczyzna powiedział, jak mają się dostać do samotnej chatki w lesie, należącej do Jaszczykova i naprawdę mieli nadzieję, że będzie ona wreszcie końcem trwających już prawie rok poszukiwań, gdzie ślady rwały się i ginęły w mroku raz po raz.

     Odda jednak bardziej niepokoiło co innego. Były więzień wyraził przypuszczenie, które zapiekło żywym ogniem. To że Anna Subik urodziła hybrydę nie stanowiło tajemnicy, ale informator uważał, że prawdopodobnym ojcem jej dziecka mógłby być nie kto inny, jak właśnie sam Jaszczykov. Twierdził, że były komendant sam jest półkrwi yennim z ludzkimi cechami, że w obozie o tym fakcie wiedziały tylko dwie osoby. Jedna z nich straciła życie w nieprzyjemnych okolicznościach, a drugą jest on.

     Jeśli była to prawda, jeśli Jaszczykov istotnie był hybrydą, to nie można było wykluczyć takiego scenariusza. A i jego niezrozumiałe zainteresowanie losem osadzonej, jednej z wielu nabierało w takich okolicznościach zupełnie innego wymiaru.

     Nie mniej to bolało. Bolało tak bardzo, że Odd nie chciał dopuszczać do siebie myśli, że ani Anna, ani dziecko mogłyby wcale nie należeć do niego. Przecież obiecał jej, że ją znajdzie. Nie mogła tak po prostu o tym zapomnieć. Trybiki w głowie pracowały nieustannie analizując informacje i daty... Nie to nie było możliwe. Anna była w ciąży, kiedy tu trafiła. Jaszczykov nie mógłby być ojcem jej dziecka, nawet jeśli rewelacje o jego pochodzeniu są prawdą a nie jedynie podszytą sensacją plotką.

     Widoczność na drodze z każdą chwilą się pogarszała, a zachlapane błotem reflektory niewiele ją poprawiały. Morr, mimo że wzrok yenniego znacznie lepiej radził sobie w ciemnościach, zaczął poważnie się zastanawiać, czy nie byłoby lepiej zatrzymać się, przeczekać nocy i dopiero gdy się rozwidni ruszyć dalej. Ale zanim zdążył wyłożyć na głos swój plan głos Giny zmusił go do oderwania wzroku od błotnistej, pełnej pułapek ciemnej wstęgi przesieki, którą się poruszali.

     – Spójrzcie! Tam na wprost! Wygląda jak... łuna?

     Odd wychylił się pomiędzy przednimi siedzeniami i wbił wzrok w miejsce wskazane przez Ginę.

     – To ogień – stwierdził. – Coś się tam pali. Za duże jak na zwykłe ognisko. Możesz jechać szybciej Morr?

     Ale prawnik zrobił coś dokładnie odwrotnego. Zgasił światła i dał po hamulcach zjeżdżając na skraj drogi.

     – Co ty robisz?! – zdenerwował się Odd. Przecież tam mogła być ona!

     – Spokojnie – Morr nie odrywał wzroku od łuny. – Nie wiemy co się tam dzieje ani kto tam jest. Wysiadka – zakomenderował. – Dalej pójdziemy pieszo. Szybko, ale pieszo. Wolałbym, żebyś została tutaj – burknął, widząc jak Gina zamaszystym ruchem zapina kurtkę szykując się do marszu.

     – Wykluczone – oznajmiła stanowczo.

     Chwycił ją za rekę.

    – To trzymaj się blisko, żebyś mi się nie zgubiła.

     – Chodźcie wreszcie – ponaglił Odd.

     Dotarcie w bezpośrednie pobliże domku zajęło im niecały kwadrans. Płonęła weranda i front, ogień z wolna wspinał się po spadzistym dachu liżąc pokrywające go drewniane gonty. Był już także wewnątrz niewielkiego budynku. Gorąco bijące od pożaru nie pozwalało się zbliżyć.

     Na podjeździe stał samochód, co sugerowało, że ktoś mógł znajdować się w płonącym budynku. Niewiele myśląc Odd złapał wiadro stojące przy pompie i zaczął napełniać je wodą. Gina rzuciła się do bagażnika zaparkowanego auta w poszukiwaniu gaśnicy albo chociaż azbestowego koca. Morr obiegł budynek w nadziei, że ogień nie ogarnął jeszcze w pełni drugiej jego części i uda się wejść do środka by sprawdzić, czy nie ma tam kogoś kto potrzebuje pomocy.

     Daszek nad werandą zatrzeszczał i runął na ziemię, gdy zwaliły się podtrzymujące go wątłe kolumienki. Przepalone deski zapadły się wraz z drzwiami i kawałkiem ściany otwierając widok do wnętrza. W środku ktoś był. Teraz usłyszeli także krzyk mieszający się z hukiem ognia. Płonęły sprzęty a ogień po drewnianej podłodze pełzał nieuchronnie w kierunku człowieka, który nie ruchomo siedział na krześle ustawionym pośrodku pokoju. Dym mącił obraz i nie byli w stanie pojąć, dlaczego ów człowiek nie próbuje uciekać i jedynie krzyczy, w bezruchu czekając na pewną śmierć.

     Dobiegło ich wołanie Morra z drugiej strony domku. Odd wyrwał oniemiałej Ginie z rąk koc gaśniczy, który znalazła w bagażniku i popędził na pomoc przyjacielowi. Przez ramię rzucił jedynie polecenie dziewczynie, by nie ważyła się ruszać ze swojego miejsca.

     Nie potrzebowali zbyt wielkiej siły, wyważyć drzwi po drugiej stronie. Czas naglił, bo dach już płonął, w każdej chwili mógł runąć do wewnątrz i pogrzebać znajdującą się tam osobę. Paliła się podłoga i płomyki niemal sięgały stóp człowieka. Także ubranie na człowieku tliło się w kilku miejscach.

     Obaj yenni wpadli do środka natychmiast zrozumieli, dlaczego mężczyzna nie próbował uciec. Był ranny, być może ciężko i przywiązany do krzesła, na którym siedział. Był też przytomny i jego oczy rozszerzyły się ze zdumieniem, gdy zobaczył yennich śpieszących mu na ratunek.

     Odd owinął rannego kocem po czym obaj z Morrem wynieśli go na zewnątrz niemal w ostatniej chwili.

     Gina wrzasnęła przeraźliwie, gdy drewniany budynek się zawalił. Widziała jak yenni weszli do środka, ale nie miała pewności czy zdążyli stamtąd wyjść. Pobiegła za dom widząć ich osmolonych i zdyszanych opadła na kolana nie bacząc na błoto i omal się nie rozpłakała, czując ulgę.

***

     Anna szybko wdrożyła się w codzienną rutynę. Po przyjściu do pracy zostawiała małą w ochronce pod okiem opiekunek. Nie były zachwycone, ale otrzymały odgórne polecenie, że mają przyjąć dziecko, więc musiały zaciskać zęby. Annie zależało jedynie na tym, by dziecko było bezpieczne na czas, kiedy ona jest w pracy. Miała świadomość, że wychowawczynie nie poświęcą jej córeczce ani jednej zbędnej chwili. Nakarmią, przewiną i to wszystko. Nie przejmowała się, troskę i czułość sama była w stanie jej zapewnić. A tu musiało starczyć, że nie będzie głodna ani brudna.

     Obowiązki, które jej przydzielono wykonywała najlepiej jak potrafiła. Była wykwalifikowanym chirurgiem, ale nie czuła zażenowania ani niedowartościowania, kiedy wynosiła pełne naczynia spod pacjentów, czy zmieniała brudną pościel. Zdawała sobie sprawę, że w taki sposób także można ulżyć cierpiącemu człowiekowi. Czasem takie zwykłe ludzkie pochylenie się nad czyjąś niedolą było bardziej potrzebne choremu niż drogie, czy skomplikowane terapie. Czuła, że to co robi jest potrzebne, więc nie użalała się nad sobą, nawet jeśli znaleźli się tacy, którzy spoglądali na nią z wyższością.

     Teraz kiedy w jej życie zaczęła wreszcie wkradać się rutyna wreszcie poczuła się spokojna i coraz częściej zaczynała poważnie rozważać możliwości odszukania Odda. Znała jego imię i nazwisko. Istniały instytucje pomagające w poszukiwaniu zaginionych osób, a ona chciała choć wiedzieć, czy udało mu się przeżyć wojnę. A jeśli nie, to być może ktoś gdzieś pragnąłby dowiedzieć się jaki spotkał go los, a ona bez wątpienia posiadła przecież jakąś część informacji o tym losie.

     Przebrała się w szatni i wrzuciła ubranie ochronne do brudownika. Jutro miała wolne, może wybierze się do ambasady. Teraz jednak musiała odebrać małą i zrobić niewielkie zakupy. Ale najpierw, korzystając z ładnej pogody zrobią sobie spacer, postanowiła. Pchnęła drzwi i weszła do ochronki.

     Dyżurna na jej widok zesztywniała i uniosła brwi.

     – P...pani? – zająknęła się, jakby coś nagle stanęło jej w gardle. – A...ale przecież...

     – Przyszłam po małą. – Nie musiała wymieniać nazwiska. Ania była jedynym mieszanym dzieckiem i kojarzono bezbłędnie ją i jej matkę.

     Kobieta najpierw zbladła, potem krew uderzyła jej do twarzy, zabarwiając policzki purpurą.

     – Przecież... Dostaliśmy zgodę – wymamrotała.

     Anna poczuła, jak robi się jej zimno. Jeszcze nie pozwoliła sobie na strach, jeszcze nie.

     – Jaką zgodę? – zapytała mechanicznie i niemal natychmiast powtórzyła: - Przyszłam po córkę.

     – No... podpisała pani zgodę. Zabrali ją.

     Nogi ugięły się pod nią. Czuła jak cała krew odpływa jej z twarzy a przed oczyma zrobiło się ciemno.

     – Niczego nie podpisywałam – wymamrotała. – Kto...?

     W tym momencie w kieszeni zawibrował komunikator. Numer identyfikacyjny nie miał opisu, więc nie był to nikt znajomy. Trzęsącymi się rękami aktywowała połączenie i wcisnęła słuchawkę w ucho.

     – Żadnych pytań – usłyszała schrypnięty męski głos. – Wyjdź na parking, bez pośpiechu i wykonuj polecenia, jeśli chcesz jeszcze zobaczyć tego małego karalucha. Nie rozłączaj się.

     – Pani Subik, czy...?

     Zignorowała głos dyżurnej za plecami i na uginających się nogach, wyszła na klatkę schodową. Musiała mocno trzymać się poręczy, żeby utrzymać się w pionie. Żołądek podjechał jej do gardła i bała się, że nie zapanuje nad nim i zaraz zwymiotuje.

     Gdy tylko znalazła się przed budynkiem usłyszała kolejne polecenie.

     – Po prawej stronie, błękitna furgonetka bez okien. Wsiądź do części bagażowej.

     Ruszyła posłusznie, lawirując między zaparkowanymi pojazdami. Na parkingu obok siebie stały trzy furgonetki, wszystkie trzy niebieskie. Najwyraźniej była jednak przez cały czas obserwowana przez swego prześladowcę, bo zanim zdążyła do nich podejść wybrzmiała instrukcja:

     – Ta w środku. Zamknij dokładnie drzwi i usiądź naprzeciw nich. Po swojej prawej stronie znajdziesz butelkę. Wypij jej zawartość, całą.

     Szyby auta były przyciemnione nie widziała więc czy ani kto siedzi za kierownicą. Strach odebrał jej siły. Musiała kilka razy szarpnąć drzwi zanim ustąpiły i zdołała odsunąć je na tyle wcisnąć się do środka. Zgodnie z poleceniem przepełzła na kolanach na wyznaczone miejsce. Macając wkoło rękoma, trafiła na wspomnianą butelkę i bez wahania wlała w siebie znajdujący się w niej płyn. Nie miała wątpliwości, że zawierał jakiś narkotyk.

     – Teraz czekaj, zachowaj ciszę i żadnych pytań – zabrzęczało znów słuchawce.

     Podciągnęła kolana pod brodę i objęła ramionami, czekając aż podany środek zacznie działać. Straciła poczucie czasu. Ciemność w koło zgęstniała, że można ją było kroić nożem, straciła świadomość...

***

następny fragment

Postanowiłam zrobić ukłon w stronę Waszych sympatii i ściągnęłam Mishę z grilla, chociaż wstępnie był przeznaczony na odstrzał, bo jednak za jego wcześniejsze wybryki to należała mu się kara. No, ale... niech będzie ;).
U mnie się już trochę jesiennie zrobiło. Ale jeśli o mnie chodzi to z ulgą i bez żali pożegnałam upały... A z letnich wspomnień Lobek na spacerku :)