15 godzin... cz.30

Tak sobie popatrzyłam na datę publikacji poprzedniego posta... O rany, najwyższy czas pozrywać pajęczyny, wykarczować mchy, paprocie i łopatą odgarnąć kurz...

Wiem, ja wiem Kochani, że wystawiam Waszą cierpliwość na ogromną próbę, nie chcę się tłumaczyć, bo i tak każde tłumaczenie wybrzmi banalnie i głupio. Po prostu jest jak jest. Wszystkim, którzy nie tracą we mnie wiary i wciąż tu zaglądają, serdecznie dziękuję. Mogę jedynie życzyć Wam i sobie samej, by było lepiej :)

Informacyjnie powiem tylko, że wreszcie uporałam się (z pomocą życzliwej osoby) z ogarnięciem korekty do "Dzieci Żywiołów". Nadchodzący kwartał zdecyduje jakie będą ich dalsze losy.

Dzisiaj zapraszam na kontynuację "15 godzin..."

poprzedni fragment

***

     Odzwyczaiła się o miasta, jego wielojęzycznego harmideru i wszechobecnego tłoku. Czuła się tu obco, dusiła się, ale w takim miejscu najłatwiej było się „zgubić”. Ludzie mijali się nawzajem skupieni na swoich sprawach, nie interesowali się tym kto przechodzi obok. Co zaskoczyło ją najbardziej w tej wielobarwnej mieszaninie nie brakowało yennich. I na nich też mało kto zwracał uwagę, aczkolwiek nie dało się nie zauważyć, że wokół nich było znacznie więcej przestrzeni. Jakby ludzie ich omijali, starając się nie zbliżać bardziej niż było to konieczne, a niejednokrotnie rzucane ku nim ukradkowe spojrzenia były raczej niechętne, czasem wręcz wrogie. Jednak nikt jawnie nie okazywał agresji. Anna odruchowo w każdym obcym obliczu szukała rysów Odda. Nawet jeśli nie miało to większego sensu nie potrafiła się powstrzymać. Bardzo chciała wierzyć, że przeżył, niepewność wysysała z niej siły. Może powinna spróbować go znaleźć albo chociaż dowiedzieć się co się z nim stało? Tylko od czego miałaby zacząć?

     Mała Ania obudziła się, zaczęła wiercić w nosidełku na jej piersi i pomrukiwać. Pewnie była już głodna a przy tym nie lubiła, gdy Anna ubierając ją do wyjścia krępowała jej jedną parę rączek ubrankami. Niestety, to co można było nabyć w sklepach nie było szyte dla yennijskich dzieci. No i tak było bezpieczniej. Tak nikt nawet nie zatrzymywał spojrzenia na kobiecie z dzieciakiem, jednej z wielu.

     Były w mieście od kilku dni z czego ostatnie dwa poświęciła na znalezienie lokum, które spełniałby minimum wymagań, dla samotnej kobiety z dzieckiem, a jednocześnie nie nadszarpnęło zanadto skromnego budżetu. Powszechnie panująca drożyzna sprawiała, że kwota, którą zostawił jej Jaszczykov, choć wydawała się znaczna, topniała w zastraszającym tempie, podczas gdy wydatki w takim samym rosły.

     Z mieszkaniem się udało, choć uważała, że był to po prostu fart. Było wprawdzie klaustrofobicznie małe, ale za to umeblowane i stosunkowo tanie. Dodatkową zaletę stanowił fakt, że jedyne okno, chociaż wąskie i z brudną szybą, wychodziło nie na przypominające komin wewnętrzne podwórko a na ulicę. Miało aneks kuchenny i malutką łazienkę z prysznicem. Jedynym meblem jaki Anna musiał dokupić było dziecięce łóżeczko, które teraz stało wciśnięte w kąt między wytartą rozkładaną sofą a ścianą.

     Ściany, choć ich kolor pozostawiał wiele do życzenia, o dziwo odmalowano świeżą farbą. I jedynie zaciek, który zdążył się już po tym odmalowaniu utworzyć w narożniku, gdzie znajdował się aneks, świadczył, że do ideału trochę jednak brakuje.

Nie napawała też wielkim optymizmem łazienka z odłupanymi w kilku miejscach płytkami i kilkoma brakującymi na podłodze. Na szczęście woda była dostępna i ciepła, i zimna, a samo pomieszczenie, choć bez wątpienia armatura była z odzysku, to nie zauważyła w nim robactwa. No, przynajmniej na razie.

     I wreszcie ostatni plus to lokalizacja. Przystanek miejskiej komunikacji znajdował się kilkanaście kroków od kamienicą, a do centrum było stamtąd ledwie pół godziny jazdy.

     Dzisiejszy dzień, Anna postanowiła przeznaczyć na załatwienie formalności z pracą. Potem będzie jeszcze musiała poszukać jakiegoś żłobka dla małej. Tego obawiała się najbardziej. Rządowy program nie zachęcał do równego traktowania dzieci, ale do pozbywania się ich i przekazywanie społeczności yennijskiej, która podobno chętnie je przyjmowała i zapewniała dobrą opiekę. Ale było dla Anny nie do pomyślenia by oddała córkę. Była jej częścią, jej życiem, miłością. I była częścią Odda.

     Być może to myślenie było naiwne, może nawet śmieszne. Bardziej prawdopodobne było bowiem, że yenni dawno o niej zapomniał, niż że pielęgnował wspomnienia, w podobny sposób. Dla niej jednak było ważne to co się zdarzyło, i nie chciała ani od tego uciekać, ani zapomnieć.

     Minęła dwie przecznice, nim dotarła do szpitala, którego adres podano na skierowaniu. Budynek był w nienajgorszym stanie, choć jak każdy inny wymagał gruntownego remontu. Zewnętrzną elewacją nikt sobie nie zawracał głowy. Zamurowano jedynie część otworów okiennych, gdzie okna nie nadawały się do naprawy. Za to wewnątrz wyglądał całkiem przyzwoicie. Było czysto i jasno. Z przyjemnością wciągnęła charakterystyczną szpitalną woń w nozdrza. W rejestracji skierowano ją do zachodniego skrzydła, gdzie mieściły się biura.

     Szefowa kadr, niewysoka pulchna kobieta i surowym wyrazie twarzy kazał jej usiąść na jednym krzeseł pod ścianą, które stały w jej gabinecie. Sama skupiła się na wertowaniu papierów, które przedłożyła Anna.

     Dziecko w nosidełku, marudziło głośno i już miała zapytać czy może wyjść z nim na zewnątrz gdy, kobieta za biurkiem sama się odezwała:

     – Proszę przewinąć dziecko, jeśli jest taka potrzeba.

     – Dziękuję, zrobię to na zewnątrz.

     – Nie musi pani wychodzić, nie przeszkadza mi to. Karmi pani?

     – Tak.

     – To proszę się nie krępować. Tutaj na pewno będzie pani miała więcej spokoju niż na korytarzu. A równocześnie będziemy mogły rozmawiać, bo mam kilka pytań.

     Anna nieznacznie się zawahała, ale szybko odrzuciła skrępowanie sytuacją. Nie mogła przecież przed wszystkimi ukrywać tego, kim jest jej dziecko. Świat tak czy inaczej musiał nauczyć się akceptować takie osoby.

     – Za co trafiła pani do obozu? – zapytała kierowniczka.

     – Postrzeliłam człowieka.

     – Cóż, na wojnie się zdarza… To był jedyny zarzut?

     – Próbowałam ukraść broń.

     – Aha… – Kobieta odchyliła się na krześle i teraz z uwagą przyglądała się kobiecie karmiącej piersią niemowlę. Nie była głupia, przy takich zarzutach mogłaby dostać co najwyżej kilkuletni wyrok w zawieszeniu. Nikt nie pozbywał by się lekarza, przy nieustających i uciążliwych brakach kadrowych. Za pobytem w izolowanym obozie pod szczególnym nadzorem musiało stać coś więcej. – Może nie powinno mnie to interesować, ale jeśli mam kogoś zatrudnić, muszę wiedzieć, z kim tak naprawdę mam do czynienia. Rozumie mnie pani?

     Anna skinęła głową.

     – Więc proszę mówić dalej.

     – Oskarżono mnie... – Anna przełknęła ślinę. – O współpracę z wrogiem i zdradę. Zostałam skazana na śmierć, ale nie wykonano wyroku tylko osadzono w obozie. Potem objęła mnie amnestia.

     – A współpracowała pani?

     Kierowniczka bez wątpienia umiała kojarzyć fakty. Teraz przyglądała się dziecku, czego Anna nie mogła nie zauważyć.

     – Nie jestem kolaborantkę i nie zostałam zgwałcona – powiedziała cicho.

     Kobieta za biurkiem westchnęła.

     – Rozumiem. Ale pani musi także zrozumieć mnie...

     – Wiem jak to wygląda, ale naprawdę nigdy nikogo nie zdradziłam. Jestem… Byłam lekarzem i robiłam jedynie to co jako lekarz powinnam była zrobić. Ratowałam życie.

     – W porządku. Powiem jasno: gdyby nie poręczył za panią człowiek, którego znam i szanuję... Pewnie przyjęłabym panią, bo skierowanie i tak dalej, ale... No, nic. W każdym razie jest pani przyjęta. Zdaje sobie pani jednak sprawę, że mogę panią zatrudnić jedynie na stanowisku salowej?

     – Tak. To bez znaczenia. Przyjmę każdą pracę. Dziękuję.

     – Praca jest zmianowa, dyżury standardowe dwunastogodzinne. Jak pani sobie poradzi z dzieckiem?

     – W mieście jest kilka placówek. Znajdę coś.

     – Naprawdę sądzi pani, że któraś z publicznych placówek przyjmie takie dziecko?

     Anna zacisnęła usta a jej wzrok stwardnia. Wredny babsztyl. Kobieta zauważyła jej reakcję i pokręciła głową.

     – Nie rozważała pani…?

     – Nie – ucięła natychmiast Anna. – W ogóle nie brałam, nie biorę i nie wezmę tego pod uwagę. Jeśli chce mnie pani przekonywać, traci pani czas.

     – Spokojnie. Tylko zapytałam. Poza tym chyba mam rozwiązanie problemu, i to znacznie lepsze niż bieganie po mieście i poszukiwanie czegoś, czego i tak pani tam nie znajdzie.

     Anna nie odpowiedziała, ale skupiła uwagę na rozmówczyni, więc ta kontynuowała. Jednocześnie wyciągnęła jakąś kartkę i zaczęła na niej pisać.

     – Szpital ma własną ochronkę. Teraz samotnych rodziców jest mnóstwo a placówek brakuje. Dam pani skierowanie dla małej, proszę się tam zgłosić i załatwić formalności. Najlepiej od razu. W pracy chcę panią widzieć za trzy dni, w niedzielę na pierwszą zmianę, na godzinę szóstą. Będzie pani wykonywać swoje obowiązki na oddziale chirurgii. Jest pani chirurgiem, prawda?

     – Byłam – sprostowała Anna. – I dziękuję. Za córkę.

     Kierowniczka spojrzała na nią karcąco.

     – Proszę mnie nie poprawiać. Wiem co mówię. I proszę nie dziękować. Nie robię tego dla wdzięczności ani nawet z dobrego serca. Kieruje mną wyłącznie pragmatyzm, pani Subik. W mieście i tak nie znajdzie pani, żłobka, który przyjąłby mieszane dziecko, a na opiekunkę z pewnością pani nie stać.

     Anna spuściła wzrok i zagryzła wargę. Co do ostatniego kobieta miała całkowitą rację.

     – Potrzebuję tu wykwalifikowanego personelu, przede wszystkim lekarzy.

     – Ale przecież ja...

     – Każdy musi odbyć swoją pokutę, Anno. Ale pół roku nienagannej pracy i będę mogła panią przesunąć na etat dyplomowanej pielęgniarki. Kolejne pół roku i będzie pani mogła wrócić do wykonywania zawodu. To jak, dogadałyśmy się?

     Wstała i wyszła zza biurka. Podeszła do Anny.

     – Będę szczera. Nie darzyłam i nigdy nie będę darzyć sympatią yennich. Dla mnie to zawsze będą wrogowie, ale... Świat jest jaki jest i albo się do niego dostosujemy, albo nas wypluje. Jak już mówiłam, jestem pragmatykiem, biorę rzeczy jakimi są i z dobrodziejstwem inwentarza. A w pracy liczy się skuteczność a nie moje osobiste uprzedzenia. Nie mieszam tego.

     – Rozumiem. I mimo wszystko dziękuję.

     Naprawdę nie spodziewała się, że tak łatwo pójdzie, ale jeszcze bardziej nie spodziewała się, że w przyszpitalnym żłobku szefowa nie będzie robić trudności. Kobieta tylko raz przelotnie zerknęła na niemowlaka, potem zapytała o wiek i przypisała do odpowiedniej grupy. Opory miała obecna na zmianie opiekunka, ale przełożona ofuknęła ją, że jak się jej nie podoba to może sobie poszukać pracy gdzie indziej i dziewczyna stuliła uszy. Oddaliła się mamrocząc coś pod nosem, ale tak by szefowa jej nie usłyszała.

     Anna zanotowała sobie w pamięci jej twarz i imię, zdecydowana zwracać szczególną uwagę na to czy dziecko jest należycie traktowane. Choć była świadoma, że poza czynnościami, które są absolutnie niezbędne, jak nakarmienie czy zmiana pieluchy, mała będzie pozostawiona sama sobie. Trudno, wynagrodzi jej to w czasie wolnym. Przynajmniej będzie mogła spokojnie skupić się na pracy, wiedząc, że dziecko jest bezpieczne.

     Potrzebowała jeszcze zrobić niewielkie zakupy a ponieważ dzielnica handlowa znajdowała się ledwie kilka ulic dalej poszła tam piechotą. Musiała przyzwyczaić się na nowo do ludzi i spacer zatłoczoną ulicą wydawał się dobrym pomysłem. Po drugiej stronie szerokiej alei stał samotny okazały budynek. Samotny, ponieważ domy kiedyś graniczące z nim ściana w ścianę, wyburzono. Drzewa posadzone przed budynkiem były małe, więc nie przesłaniały widoku. Wejścia pilnowali uzbrojeni strażnicy, więc musiał to być jakiś ważny urząd. Po szerokich schodach zbiegło właśnie kilka osób. Wysocy, czteroręcy. Yenni. Anna wstrzymała oddech, chociaż miała świadomość, że takie przypadkowe spotkanie byłoby cudem. Nie wierzyła w cuda. Odwróciła się i poszła w swoją stronę.

***

      Vlad przyglądał się nieprzytomnemu mężczyźnie w zamyśleniu. Musiał gdzieś zatrzymać jakieś informacje w miejscu innym niż zwykła, zawodna pamięć. Tacy jak on, lubią mieć w zanadrzu coś na każdego z kim się w życiu stykają. To jedno, a po drugie, z informacji, które Vlad zebrał w miasteczku można było wywnioskować, że okazywał tej Subik wyraźną troskę. Zależało mu. Fakt, że gotów był znieść najpaskudniejsze cierpienie, by ją osłaniać, wskazywał jak bardzo mu zależało. Nie dopuściłby do tego, żeby całkowicie się od niej odciąć, spalić za sobą mosty...

     Dom, w którym go dopadł był zaniedbany i sprawiał wrażenie niezamieszanego od wielu lat. Jaszczykov dotarł tu ledwie kilka godzin przed Vladem. Nie miał zbyt wiele czasu żeby coś tu ukryć.

Coś mu się wymykało i świadomość tego była mocno wkurzającym uczuciem. Czas uciekał. Im dłużej tu tkwił tym więcej ona miała owego czasu na to żeby się gdzieś zadekować. Samochód... Jaszczykov nie rozpakował przecież jeszcze swoich gratów. Przy sobie nie miał niczego, żadnej wskazówki. Pozostawał więc tylko samochód.

     Kross wyszedł na zewnątrz i energicznym krokiem przemierzył podjazd i szarpnął za klamkę. Kilka chwil zajęło mu wywalenie wszystkiego ze schowka. Kolejnych kilka uważne przeglądanie najrozmaitszych świstków.

     Nie znalazł wprawdzie niczego na czym zapisano by nazwisko Subik, ale zainteresowała go wizytówka Luisy Mach – dyrektora personalnego szpitala w Portoven. Wyszczerzył się sam do siebie w nieszczerym uśmiechu. Zacisnął palce na karoniku i wrócił do domu.

     Jego ofiara wciąż była nieprzytomna. Mógłby po prostu przepalić mu łeb, albo poderżnąć gardło, ale to byłoby takie banalne. No i Jaszczykov umarłby wtedy spokojnie, zupełnie nieświadomy, że jego wysiłki, by ukryć tę małą spełzły na niczym. Nie, powinien się dowiedzieć, że Kross, jak doskonały pies tropiący nigdy nie gubi raz podjętego śladu. Nie da się zatrzeć ani ukryć wszystkich wskazówek, nie przed nim.

     Patrzył na nieprzytomnego człowieka z niejakim rozczuleniem. Mój mały, gdybym miał trochę więcej czasu, zadbałbym o to żebyśmy nie rozstawali się zbyt szybko. Niestety, masz jednak trochę szczęścia. Ale tylko trochę – pomyślał, chlustając ofierze w twarz kubkiem brudnej, lodowatej wody.

– Dosyć spania, wróbelku. Spieszy mi się – mruknął pod nosem.

     Jaszczykow jęknął bełkotliwie, kiedy dla przywrócenia go do przytomności Vlad, mało delikatnie klepnął go w opuchnięty policzek.

     – No, budź się ptaszku. Mam dla ciebie same dobre wieści.

     Kiedy Jaszczykov wreszcie rozchylił powieki i zdołał przejrzeć na oczy, oprawca podsunął mu pod nos wymiętą wizytówkę. Ale nie doczekał się reakcji. Nie zniechęcony tym.

     – Widzisz? Jednak znalazłem.

     – Gówno znalazłeś – wycharczał Misha.

     – Mógłbyś być milszy, zważywszy, że nie jesteś mi już potrzebny i właśnie rozważam, czy zrobić to szybko i w miarę bezboleśnie, czy może jednak...

     – Pierdol się, skurwysynu.

     Vlad odrzucił w głowę i zaniósł się śmiechem a Misha splunął krwawą śliną pod jego stopy.

     – Naprawdę sądziłeś, że mnie sprowokujesz, takimi zagrywkami? – wciąż radośnie wyszczerzony spoglądał z góry na skrępowanego mężczyznę. Potem nachylił się i zbliżył twarz do jego twarzy. – Prawda jest taka, wróbelku, że to ty gówno możesz zrobić. Ja i tak już wiem, gdzie ją znajdę. A ty... –      Czubkiem buta przycisnął zmiażdżone wcześniej palce bosej stopy Mishy i przez chwilę przyglądał się jak zatrzymuje w płucach gwałtownie wciągnięte powietrze, jak drżą jego mięśnie, gdy ze wszystkich sił panuje nad grymasem, który wbrew woli wykrzywiał twarz, jak usiłuje zapanować nad wyrywającym się z gardła krzykiem.

     – A ty i tak tu zdechniesz, ale nie martw się. Postaram się, żebyś nie zmarzł przed śmiercią.

     Znów się uśmiechnął złośliwie, następnie sprawdził, czy drut, którym go skrępował nadal dobrze trzyma. Upewniwszy się, że wszystko jest jak należy wyszedł bez słowa.

      Wciągnął przez nozdrza chłodne, rześkie powietrze pachnące sosnową żywicą. Las szumiał jednostajnie, łagodnie mącąc panującą ciszę. Jaki spokój... Będziesz sobie tu gnił w spokoju, no chyba, że znajdą cię jacyś amatorzy pieczystego. Wtedy, przykro mi...

     Wyciągnął papierosa i odpalił. Rozejrzał się i jego wzrok padł na wiklinową wycieraczkę. Łuszcząca się na drzwiach farba też wydawała się nienajgorszym paliwem. Przykucnął, uniósł róg wycieraczki i przyłożył płomyk zapalniczki. Kiedy się upewnił, że ogień jest dość silny podsunął ją jak najbliżej drzwi.

***

c.d.n.

następny fragment

Przyznam się, że miałam spory dylemat co zrobić z Mishą Jaszczykovem. Ma sporo grzeszków na sumieniu, no ale... Nadal nie jest pewna czy w ostatniej chwili nie zmięknę i nie wyślę jakiejś ekipy, która w ostatniej chwili... Naprawdę nie wiem. Do następnego, Kochani :).