Naczynie

Kolejny tekścik-ćwiczenie z serii Skojarzenia. Tym razem "kojarzyliśmy" do tego gifa:

Naczynie

     Ciężki jest żywot dżina. Nie wierzycie, ale ja wiem, co mówię...

     Znów nabito mnie w butelkę... Który to już raz? Nie wiem, od dawna nie liczę. Za to za każdym razem obiecuję sobie, że to po raz ostatni dałem się podstępnie podejść... I za każdym razem znajduje się jakiś wredny typek, któremu udaje się mnie przechytrzyć.

     Oto wdzięczność jaką otrzymuję za spełnienie trzech życzeń. Okrutny świat, a ludzie na nim jeszcze gorsi. Nikomu nie przejdzie przez myśl pochylić się nad moim ciężkim losem. Z powodu ogólnie panującej znieczulicy nieustannie cierpię, tkwiąc w słojach, butelkach i innych skorupach.

     Naprawdę nie ma w tym nic zabawnego, nawet jeśli są one (słoje i butelki) przezroczyste i tkwiąc w nich teoretycznie można podziwiać otoczenie. Niestety, nie gustuję w podziwianiu czegokolwiek z twarzą rozpłaszczoną na ściance naczynia i bez możliwości zmiany pozycji. Żeby jeszcze stawiano te cholerne flachy w miejscach z ładnym widokiem na okolicę, ale gdzie tam. Standardem jest zakopanie w jakieś czarnej dupie, gdzie jedynym towarzystwem, na które można liczyć, to przepełzające raz na dekadę ślepe i głuche dżdżownice.

     Zakopanie stosowane jest wymiennie z ciśnięciem na dno morza. Tu, od czasu do czasu, zaglądają mureny lub jakiś krab zabłądzi w poszukiwaniu pustej muszli nadającej się do zamieszkania. Gorzej jeśli zamiast morza trafi się bagno, tam to żywcem nic nie zagląda. Chyba, że mój kat okaże się łajzą, która wrzucając naczynie poślizgnie się i wpadnie w trzęsawisko razem z butelką. Raz mi się tak przydarzyło i wtedy musiałem znosić towarzystwo jego głupkowato wykrzywionej gęby. To była zdecydowanie najgorsza opcja. Stanowczo wolę jednak dżdżownice i mureny. Nie robią głupich min.

     Ale do rzeczy... Kanalia, której tym razem udało się wcisnąć mnie w butelkę, czy raczej we flakonik, postanowiła być oryginalna i ani nie zakopała, ani nie cisnęła mną w żadne odmęty. Po zalaniu korka lakiem ów wredny człowiek ukrył naczynie w jakimś lochu. Nie wiem gdzie, ów loch się znajduje, bo buteleczkę, ze mną w środku, przyniósł tu w kieszeni. Przyniósł, postawił i polazł sobie.

     I tak to czwarte stulecie już mija a ja czekam, aż jakaś sierota mnie znajdzie. Niestety,  póki co, nawet żaden szczur, ani nietoperz tu nie zabłądził. Jakby się napatoczyło jakieś zwierzę, może by w ciemnościach strąciło tę cholerną flaszkę z półki. Może by się wtedy rozbiła, może... Może, może... Rzygać mi się już chce od tego „może”. Gdyby chociaż półeczka była drewniana, może w końcu by zbutwiała i spróchniała, może rozsypałaby się i może wtedy moje więzienie spadłoby na posadzkę, roztrzaskując się w drobny mak... 

     Znów to cholerne „może”... Nie mam jednak wyboru, mogę jedynie czekać i żywić nadzieję...

     A tak, żywię ją, choć nie od razu stała się nadzieją. Początkowo raczej uważałem rzecz za wyjątkowo kiepski żart, lecz cztery wieki to sporo czasu żeby sobie przemyśleć zarówno wady, jak i zalety takiego rozwiązania.

     Otóż,  kiedy ten... oprawca zalał lakiem korek, wykazał się poczuciem wisielczego humoru. Nim ulokował rzeczony flakonik z wiadomą zawartością, czyli ze mną, na nieszczęsnej półce, na której to właśnie tkwię, opatrzył go etykietką – „wypij mnie”.

     W pierwszym odruchu byłem oburzony i całkiem poważnie zdenerwowany. No, bo jeśli ktoś przeczyta i serio potraktuje ten durny napis?

     Jednak lata mijały, nic się nie działo i któregoś dnia zalęgła się nieśmiała myśl, że to może wcale nie jest taki głupi pomysł. Skoro i tak, z racji swojej istoty, byłem skazany głównie na tkwienie we wszelkiego rodzaju naczyniach, to czyż ludzkie ciało nie będzie lepsze niż słój czy butelka? Zyskałbym fizyczność i możliwość działania, uniezależniłbym się wreszcie. Nikt by mnie stamtąd nie wydobył, bo nikomu nie przyszłoby przecież do głowy szukać mnie takim miejscu. Z czasem myśl zyskała moją pełną aprobatę i stała się nadzieją, którą żyję do tej chwili.

     Nie powiem, perspektywa stała się wręcz kusząca i nie mogę się doczekać, kiedy ktoś znów wyciągnie korek z butelki. Nie będę tym razem wyrywał się jak wariat na zewnątrz, o nie. Poczekam... Czekam już czterysta trzydziesty drugi rok, ale co tam, poczekam jeszcze trochę. A jak sobie pomyślę, jak to będę używał, wetując kilkuwiekowe uwięzienie w ciasnocie... Ach... Te marzenia...

     Cicho... Coś chyba słyszę... Jakieś chrobotanie, stukanie... Kroki? Tak! Kroki! Ktoś się zbliża! No, w końcu się doczekałem! Zatarłbym ręce z zadowoleniem, ale nie mogę się ruszyć, więc tylko drżę z niecierpliwości i ze strachu, że ofiara losu nie zauważy flakonika...

     Znowu jakieś stukanie i szelesty... Szybciej, do cholery! Zmurszałe drzwi, krzywo zwisające na przerdzewiałych zawiasach, uchylają się z potwornym zgrzytem... Wąska smuga światła omiata niewielkie pomieszczenie... I wreszcie zatrzymuje się na mojej półeczce... Nie po oczach, do licha! Nic nie widzę!

     Słyszę odgłos ostrożnych kroków. Zbliżają się... Ależ jestem spięty... Jeszcze chwileczkę, jeszcze odrobina cierpliwości. Całą siłą woli nakazuję sobie spokój. Widzę zbliżającą się dłoń. Jej palce zaciskają się na ściankach naczynia i czuję zmianę położenia...

     Ej! Co robisz?! Przestań tym trząść, ty kretynie! Wstrząsu mózgu przez ciebie dostanę! No, wreszcie... Korek wyciągnij, palancie, a nie telep jakby cię epilepsja dopadła!

     Skrobanie po szkle... Zdziera lak. W końcu się domyślił, baran jeden. Z lakiem nie powinien mieć problemów, po tylu latach z pewnością jest zwietrzały i kruszy się w palcach. Ciche „blup” sprawia, że czuję mrowienie w całym moim jestestwie... Na co jeszcze czekasz? Czytać nie umiesz, głąbie?! No zrób to! Wypij mnie!

     Butelka unosi się w górę...

     Przytyka ją do ust... I teraz wreszcie mogę zrealizować swoje zamiary...

     Wypełniam ciepłą, wilgotną jamę ustną, uważając na zęby. Nie mam ochoty, by mnie przeżuto przy okazji. Powoli przeciskam się przez przełyk i rozlewam się po moich nowych włościach, rozkoszując się przestrzenią. Wypełniam korpus, głowę... Kończyny, aż po koniuszki palców...

     Wyczuwam ludzką świadomość. Dziwi się, nie rozumie. Zaraz ją uśpię. Nikt mi się nie będzie panoszył w mieszkanku...

     Próbuję poruszyć palcami rąk i nóg. Udaje mi się. Świetnie! Otwieram oczy... Widzę niszę z półką, na której spędziłem tyle nudnych lat. Spoglądam w dół na dłonie. Teraz to moje dłonie.

     W jednej coś trzymam... pojęcia nie mam, co to jest... Odwracam i snop światła uderza w źrenice. Szlag by to, chyba jakiś rodzaj pochodni, ale dziwny, bo choć się pali, to nie daje ciepła, a jedynie światło.

     Mniejsza o to, później będę się nad tym zastanawiał. Może jednak trzeba będzie nawiązać współpracę z tutejszą świadomością. Zobaczymy... Tymczasem patrzę dalej...

     W drugiej ręce wciąż ściskam butelkę. Moje więzienie. A do diabła z nią! Ciskam nią o ścianę i z satysfakcją obserwuję, jak okruchy szkła rozpryskują się na wszystkie strony.

     Ręka wędruje w kierunku nowego „naczynia”, w którym się znalazłem. Dotykam klatki piersiowej i... Ogarnia mnie lekka konsternacja. Szybko sprawdzam niżej... O kurwa!

     Jestem kobietą...!

Jak myślicie? Może jednak to bardziej by mu się spodobało?

Liczę, że udało się wywołać uśmiech na koniec pracowitego tygodnia i jeśli tak, z tym uśmiechem pozostawiam Was do następnego razu ;)