Grin - cz.1

Grin - to opowiadanie, które ma dość specyficzną historię. Pierwotnie powstał tylko początkowy fragment  i był przymiarką do większego projektu. Powstał i jak wszystkie moje teksty, trafił do "szuflady", czyli do folderu "Pisemka" na moim komputerze ;). Później napatoczył się konkurs i fragment na jego potrzeby został odpowiednio rozbudowany i podrasowany, stając się Grinem ;). Tutaj publikuję wersję poprawioną i chyba już ostateczną.

Start

     – Tfu! A zaraza! – Splunął ze wstrętem. – To sigin!

     Poraniona, skuliła się pod nawisem rudawego piaskowca, wciśnięta w naturalną szczelinę wyżłobioną pracowicie przez wiatr i piasek. Wodziła dokoła przerażonymi, przekrwionymi oczyma o złotawych tęczówkach. Przez rozdarty rękaw prześwitywała jasna skóra naznaczona filigranem znamienia.

     Było ich sześciu. Odziani w proste ubrania z wełny i koźlej skóry, wskazujące na wykonywaną profesję. Poganiacze. Tylko jeden, najwyższy, tęgi, o nalanej twarzy ze szczeciniastym, rudawym zarostem, odziany był w drogi jedwab i aksamitny, pikowany kaftan zdobiony haftem. Ten musiał być kupcem i właścicielem towaru, który wiozła karawana. Kupiec miał krótki sztylet zatknięty za jedwabny, szeroki pas. Pozostali także uzbrojeni byli w sztylety, ale ich broń miała wąskie, długie ostrza.

     – Wiedziałem, że to nie dziki zwierz wykończył tamtą harpię. Od razu wiedziałem. – Pochwalił się swoją przenikliwością jeden z poganiaczy.

     – Suka – syknął inny. – Trzeba jej poderżnąć gardło i powiesić głową w dół, żeby krew zeszła.

     – Zostawcie. Jest ranna i ledwo zipie, długo nie pożyje. Tu wszędzie pustynia... ani żarcia, ani wody…

     – Głupiś, Grin. Sigin, jak go nie wykrwawisz, jak flaków nie wyprujesz, zawsze się jakoś wyliże. Czarów użyje. Ona – wskazał wzrokiem kulącą się w szczelinie dziewczynę – widziała nas. Wielbłądy ochwaci jak nic. Albo burzę ściągnie. Trzeba ją wykończyć, inaczej źle będzie z nami.

     – Sam głupoty pieprzysz, Bermus – warknął Grin z niesmakiem.

     Miał nieprzyjemną świadomość, że spieranie się o życie napotkanego sigina nie ma sensu. Jego towarzysze zabiją ją tak czy inaczej.

     – Wierzycie w te wszystkie bajdy o siginach jak małe dzieci. – Splunął pogardliwie pod nogi Bermusa i oddalił się od nich. Nie miał ochoty być świadkiem kaźni.

     – A ty co?! – zawołał za nim któryś z poganiaczy. – Żal ci ścierwa? Może jeszcze opatrzyć i nakarmić ją mamy? – zarechotał złośliwie.

     Reszta zawtórowała mu równie nieprzyjemnym rechotem, po czym zajęli się rozważaniem możliwości:

     – A może by sprzedać? Podobno na zachodzie za żywego sigina niezłą sumkę można utargować.

     – Taa… tyle że nim dotrzemy na zachód, wiedźma wszystkich nas wydusi.

     – Słyszałem, że jak sigin wycieńczony, to słaby i czarować nie może. Żarcia jej nie dać, to nic nie zrobi…

     – A ja mówię – upierał się Bermus – wykrwawić trzeba.

     Sięgnął pod nawis, złapał nieszczęśnicę za nadgarstek i próbował wyciągnąć ze szczeliny. W obronnym odruchu trzepnęła go lekko palcami wolnej ręki, trafiając w odsłoniętą skórę na przedramieniu. Poganiacz wrzasnął, puścił ją i odskoczył w tył. Wrażenie było nieprzyjemne, choć nie oberwał mocno. Na silniejszy impuls nie było jej już stać.

     Szarpane rany na żebrach i udzie, pozostawione przez szpony i ostry, haczykowaty dziób harpii, spowodowały znaczny upływ krwi i osłabiły. Teraz promieniowały tępym bólem, być może zainfekowane jakimś paskudztwem.

     – A to ścierwo… – Potraktowany impulsem poganiacz rozcierał odrętwiałe ramię. – Jeszcze ma siłę kąsać, wiedźma parszywa… Już ja cię wykrwawię. – Sprawną ręką wyszarpnął zza pasa swój długi sztylet.

     – Odsunąć się, durnie – wtrącił się ryży kupiec w haftowanym kaftanie.

     Rozepchnął poganiaczy i wysunął się do przodu.

     – Cofnąć się – nakazał. Posłuchali go i odstąpili nieco.

     – Pojęcia nie macie, jak sobie radzić z siginem – mruknął pogardliwie. Mierząc dziewczynę zimnym spojrzeniem z pietyzmem naciągał długie, grube, skórzane rękawice, starannie osłaniając przedramiona.

     – Tylko idiota łapie sigina gołą łapą. Do tyłu mówię – warknął, odpychając stojących najbliżej. Pozostali sami się cofnęli.

     Kupiec nachylił się i sięgnął…

     Próbowała odepchnąć jego ramię, dotknąć nie chronionej skóry powyżej rękawicy, uderzyć. Ogólne osłabienie sprawiło jednak, że wzrok się mącił, a ruchy nie były dość szybkie ani właściwie skoordynowane.      Mężczyzna bez większego trudu uwięził oba nadgarstki sigina i szarpnięciem pociągnął w swoją stronę.          Krzyknęła, czując, jak poraniony bok szoruje po twardej skale. Z rany znów zaczęła sączyć się krew i pociemniało w oczach. Oprawca odwrócił ją twarzą do ziemi, wykręcił jej ręce do tyłu i przycisnął brutalnie kolanem.

     – Dawać jakiś rzemień!

     Chwilę później wprawnie skrępował ręce sigina i kolejnym brutalnym szarpnięciem próbował postawić na nogi, ale nie była zdolna się na nich utrzymać. Rozorana dziobem harpii kończyna była odrętwiała i bezwładna. Opadła na kolana.

     – No, pięknie, pięknie, panie Perta. – Stojący najbliżej Bermus wyszczerzył się, ukazując bez skrępowania nieestetyczne braki w uzębieniu. – A gdzie to nauczyliście się takich zmyślnych sztuczek? – dopytywał się, nie mogąc się przy tym powstrzymać przed wymierzeniem kopniaka skrępowanej ofierze.

     Perta sapnął z satysfakcją.

     – Za młodu polowało się trochę z Psami Pustyni.

     Z wolna ściągał rękawice, taksując wzrokiem schwytaną sztukę. Impulsy wysyłane były przez zakończenia nerwowe w opuszkach palców. O ile nie miała dość sił, by wesprzeć się żywiołem, ze związanymi na plecach rękami, nie stanowiła dla nich zagrożenia. Zważywszy, że nie była zdolna utrzymać się na nogach, było mało prawdopodobne, by zdołała odwołać się do żywiołu.

     Perta oderwał lewy rękaw jej koszuli. Znamię, które normalnie oplatało ramię i sięgało obojczyka, teraz kończyło się poniżej łokcia. Kupiec cmoknął i skrzywił się niezadowolony. Zacisnął żelazny uchwyt na gardle sigina, uniemożliwiając oddychanie i z obojętnym wyrazem twarzy obserwował, jak znikają kolejne segmenty znamienia. Rozluźnił chwyt dopiero, gdy zostało ich nie więcej niż pięć.

     Upadła na ziemię i krztusząc się, łapała spazmatycznie powietrze.

     – Wykrwawić trzeba, nie udusić. Uduszona czarownica ożyć jeszcze może – wymądrzył się Bermus. – Ja mogę… – zaoferował się, potrząsając wymownie sztyletem.

     − Durnyś, Bermus – skrzywił się Perta. – Zabieraj tę swoją kosę. Nie po to się trudziłem wyciągać dziewkę z tej dziury, żebyś mi ją teraz zarżnął.

     Poganiacz cofnął się posłusznie.

     − Racja – przytaknął pochlebczo – za sigina ładny grosz…

     − Ani myślę wlec ją ze sobą taki szmat drogi.

     − Jako to? – poganiacz kompletnie już teraz zgłupiał, nie pojmując intencji ani zamiarów swojego pryncypała.

     − Durnyś, powiadam ci. – Perta nieśpiesznie spojrzał w niebo. Słońce wisiało nisko nad horyzontem.

     − Późno już, dzień się kończy. Rozbijcie obóz. Zostaniemy tu na noc. Miejsce dobre jak każde inne.

     − A z tą…? – Poganiacz wskazał wzrokiem skrepowaną dziewczynę.

     − Jak to, co? Nigdzie nie ucieknie. Kąsać też nie da rady. Zjemy coś, a potem… − przewrotny uśmieszek wykwitł na ustach Perty – nie wiem jak wy, ale ja się zabawię…

***

     Ryży kupiec nachylił się nad swoją ofiarą.

     – I co, wiedźmo? Co teraz powiesz?

     – Zabij… ‒ ledwie była w stanie mówić – proszę, zabij…

     – Zdążysz jeszcze zdechnąć… – syknął, uśmiechając się szyderczo.

     Nie była zdolna się bronić. Nie miała sił. Nie krzyczała. Tylko w oczach o złocistych tęczówkach gasło światło. Rozpacz i rezygnacja za każdym razem były głębsze, aż pozostała w nich już tylko obojętna pustka oczekiwania na koniec.

     Grin oporządził wielbłądy. Zgarnął kilka sztuk uprzęży wymagających naprawy i usiadł z dala od reszty. Nie miał zamiaru zabawiać się kosztem schwytanego sigina. Skoro nie wolno jej było żyć, gdyby mu pozwolono, zabiłby ją od razu. Szybko i możliwie bezboleśnie. Nie pozwolono jednak. Siedział więc sam, z ponurą miną, zabijając czas pracą.

     – Ej, Grin! A ty, co? Czarownicy się boisz? – zawołał Bermus, poprawiając portki na chudym tyłku.

     Wygrzebał ze swoich juków metalową, obciągniętą koźlą skórą manierkę i zbliżając się do Grina, rzucił mu ją.

     – Trzymaj, napij się. I ciepnijże tę rymarkę – zarechotał, siadając obok towarzysza. – Zostaw to powiadam ci. Chodź, zabaw się jak wszyscy. – Klepnął rymarza w łopatkę.

     Grin pociągnął słuszny łyk z manierki i oddał ją właścicielowi.

     – Nie lubię siginów – burknął bez cienia uśmiechu – i nie mam ochoty z żadnym się parzyć ani dla zabawy, ani dla mściwości. Nie mam upodobania w znęcaniu się czy to wieprz rzeźny, czy inna zaraza.

     – Głupiś… ‒ mruknął w odpowiedzi Bermus i oddalił się, pozostawiając go z jego filozofią. Grin odprowadził poganiacza chmurnym spojrzeniem. Zacisnął mocno szczęki i powrócił do swojej roboty.

następny fragment