Studnia i róża - cz. 3

Zapraszam na trzecią, ostatnia już część mojej walentynkowej historii :) 16+ dzieci proszę zamknąć oczęta :p

poprzedni fragment                   

     Sen, zły sen, nawiedzający go od dnia, gdy sam, w walce przelał pierwszą krew, stając się mężczyzną. Powracał nieubłaganie, przypominając o winie dziada, którego nigdy nie poznał. Sen, który dręczył jego duszę, odbierał nadzieję i wiarę.

Przekleństwo nieuchronnie podążało za jego rodem. Rahil był ostatni i wkrótce przelana tamtego dnia niewinna krew doczeka się zadośćuczynienia.

     Znów go śnił. Krzycząc, próbował powstrzymać bezwzględnego przodka, przestrzec go, ale nie mógł zostać wysłuchany. Był Przyszłością i Przeszłość nie mogła go usłyszeć. Niczego nie mógł zmienić. Rozpacz rozdzierała mu serce i dławiła oddech. Palce zaciskały się konwulsyjnie na jedwabnej pościeli. Mięśnie napinały się drżąc z wysiłku, a ciało pokryło się potem. Mamrotał coś niewyraźnie, walcząc z niewidocznym przeciwnikiem.

     Ktoś go dotykał. Gniewnie odtrącił dłonie, ale one powróciły z uporem. Zacisnęły się na jego ramionach i próbowały nim potrząsnąć.

     Przeklinam cię, Rahilu, książę ilSahdaar... Nie!

     – Obudź się, Rahilu... Obudź się, proszę...

     Otworzył oczy... Sen wciąż trwał. Jej twarz tuż nad nim... Wciągnął ramiona... Niech sen się nie kończy...

     – Eyana... – wymamrotał.

     Przyciągnął ją do siebie i odwrócił się  tak, że znalazła się pod nim. Jego ruchy były gwałtowne, drapieżne... Przycisnął ją swoim ciężarem, że ledwie mogła oddychać.

     – Rahilu... Miałeś zły sen... Obudziłam cię...

     Nie słuchał jej.

     – Eyana...  Mój sen... Moja róża...

     Nie pozwolił jej mówić, rozgniatając usta pocałunkami. Tulił ją do siebie chciwie. Jakby się bał, że ona zniknie jeśli rozluźni uchwyt.

Studnia i róża - cz. 2

Kontynuujemy... Znaleźliście już ukrytą informację? Nie? to szukamy dalej ;)

poprzedni fragment

   

     Oderwał palce od jej piersi i ujął podbródek, unosząc twarz. W jego wzroku zapłonęło coś, czego nie znała i nie potrafiła określić.

     – Dlaczego sądzisz, że chcę cię zabić, Eyano?

     – Powiedziałeś...

     – Powiedziałem, że chcę życia, nie śmierci. Twoje życie należy do mnie.

     Zaskoczenie odbiło się w niebieskich oczach. Zastygła w bezruchu, zdezorientowana odpowiedzią. Z wolna docierał do niej sens, a zaskoczenie zaczęło przeradzać się w gniew.

     – Oszukałeś mnie...

     – Ja? – Uśmiechnął się z lekką drwiną. – Nie. To ty, źle zrozumiałaś.

     – Wiedziałeś o tym.

     – Czy to znaczy, że wolałabyś abym cię zabił?

     Zignorowała pytanie. To los sióstr budził jej niepokój, nie własny.
     – Moje siostry, to jeszcze dzieci. Potrzebują mnie. Czy w takim razie pozwolisz mi do nich wrócić?

     – Nie, Eyano – szepnął.

     Niespodziewanie nachylił się i przytulił wargi do jej ust. Zamarła w bezruchu. Nie broniła się, ale też nie odpowiedziała w żaden sposób na tę czułość.

     Podniósł po chwili głowę i utkwił pociemniałe spojrzenie w źrenicach, dziewczyny. Wyprostował się i odsunął od niej, nie uwalniając wzroku. Oszołomiona, przyglądała mu się szeroko otwartymi oczyma, gdy w pośpiechu odpinał skórzaną zbroję, a następnie odrzucił na bok.

...zerwij różę... zerwij jej pąk...

Studnia i róża - cz. 1

WALENTYNKI zbliżają się wielkimi krokami, startujemy z niespodzianką...

Dziś część pierwsza zgodnie z zapowiedzią. Kolejne o 17:00 każdego dnia aż do 14 lutego.

W jednej części ukryję informację o tym co było inspiracją do napisania tego właśnie opowiadania. Będzie to jedna z trzech odpowiedzi w mini quizie. Zaczynamy zabawę :). Ach, zapomniałabym, tekst 18+ ;)

Start

Przeklinam cię... W trzy pokolenia ród twój sczeźnie...

     Rahil trzymał głowę dogorywającego brata na kolanach. Serce ściskał ból. Z otwartej rany, na piersi Arnona sączyła się jasnoczerwona, spieniona krew. Ostrze przebiło młodzieńca na wylot. Oddychał z trudem, a powietrze ze świstem uchodziło z przebitego płuca. Ściskał dłoń Rahila drętwiejącymi palcami. W gasnącym wzroku płonął gniew. Usiłował coś powiedzieć, lecz nie mógł zaczerpnąć tchu.

     – Cicho, bracie, cicho – mówił łagodnie starszy z książąt, gładząc czoło Arnona dłonią ubroczoną w jego krwi.

     – Rahilu... – wycharczał ranny – strzeż...

     – Cicho, nic nie mów. Zwyciężyliśmy. Tamci gryzą piach – uspokajał Rahil.

     – Nie... – pierś Arnona podnosiła się i opadała z coraz większym trudem – musisz... strzeż się...

     Dalsze słowa uwięzły w gardle. Twarz konającego wykrzywił grymas bólu i żalu. Klatka piersiowa poruszyła się raz jeszcze i znieruchomiała. Rahil czuł palące pod powiekami łzy, lecz nie pozwolił im płynąć. Powoli wysunął dłoń ze zwiotczałych palców Arnona. Zamknął oczy brata i zasłonił jego twarz skrajem płaszcza.

     Został już tylko on. Ostatni z rodu...

Nic nie jest dziełem przypadku... Przeznaczenie... Dosięgnie cię zawsze...

     Zacisnął szczęki. Przeciwny był, by Arnon ciągnął z nim na wojnę. Ale brat, choć młodszy, był dorosły i... uparty. Postawił na swoim, a teraz...

     Głupia potyczka, przypadkowa i bezsensowna. Kilkudziesięciu maruderów. Niedobitków wrogiej armii. Zbójecka banda grasująca po okolicy... I bezsensowna, przypadkowa śmierć...